Vacuüm van hoop en vrees

Het is voorjaar van het jaar 1977. In de neurologische kliniek wordt je komst aangekondigd.

Jonge man motorongeval, ernstig hersenletsel. We brengen alles wat nodig is voor je in gereedheid.

Puntgaaf zie je er uit, geen breuken, geen wonden. Alleen aan de binnenkant van je schedel is het een puinhoop.

Weken zorgen we voor je, noteren alles wat er maar te noteren valt aan reacties, hoe gering ook.

Wat we zien en de scores die we daarvan bijhouden baren grote zorgen.

Komt het ooit nog goed met je, dat antwoord moeten we aan je verloofde en je ouders voorlopig schuldig blijven.

We vangen hen zo goed mogelijk op. Het verdriet en de zorgen zijn groot.

Je verloofde vertelt dat jullie op de dag van het ongeluk net de laatste afspraken hadden gemaakt voor jullie voorgenomen huwelijk.

Was je er met je hoofd niet bij toen je die bocht, waar je elke dag langskwam, verkeerd nam?

Na drie weken adviseert de zaalarts je verloofde het huwelijk voorlopig af te blazen.

Diep in ons hart vermoeden wij dan al dat het voor altijd zal zijn.

De uitslagen van het hersenonderzoek zijn zo slecht dat van een normaal leven mogelijk geen sprake meer kan zijn. Maar om te kunnen zeggen hoe groot de schade echt is zal er nog veel tijd verstrijken en moeten diverse onderzoeken herhaald worden.

Na 12 weken word je overgeplaatst naar een verpleeghuis waar je mogelijk de rest van je leven als een kasplantje zult voortleven.

Je verloofde reist met je mee in de ambulance, een heel andere rit dan die jullie je een paar maanden geleden hadden voorgesteld.