foto ferrara
Mevrouw Laarman heeft een indicatie voor het
verzorgingshuis.
Ze is in afwachting van meneer Fluitsma die met haar een intakegesprek
zal hebben.
Haar grootste zorg betreft de poezen Bert en Ollie die ze
van een vakantiereis in Italië heeft
overgehouden. Zij en de poezen zijn onafscheidelijk.
Als meneer Fluitsma zijn opwachting heeft gemaakt en aan de
thee zit, confronteert ze hem meteen met haar twee metgezellen. Wat haar
betreft hoeft het gesprek niet lang te duren als Fluitsma niet bereid is haar
twee poezen ook op te nemen in zijn tehuis.
Hij probeert haar uit te leggen hoe moeilijk het is om
huisdieren te houden in een verzorgingshuis. Honden moeten worden uitgelaten en
poezen geven veel werk als de kattenbakken gereinigd moeten worden.
Een kanarie
in een kooitje mag, maar daar ligt ook de grens.
Mevrouw Laarman gruwt bij het idee.
Toen haar echtgenoot overleed heeft ze daar veel verdriet
van gehad, maar dat ze de volière met inhoud kon opruimen heeft een enorme
opluchting gegeven.
Ze kreeg de zenuwen van het gefladder en getjilp dat de hele
dag was te horen. Het was de grote liefde van haar man en die heeft ze hem
gegund. Dat haar liefde voor de kat erbij inschoot heeft ze op de koop
toegenomen.
Als ze na zijn overlijden samen met een vriendin met de bus naar Italië
gaat valt ze daar pardoes voor een stel zwerfkatten dat dagelijks hun
appartement bezoekt.
Ze ziet zich kans de beestjes mee te smokkelen naar
Nederland en daar liggen ze nu al vijf jaar naar tevredenheid in haar
vensterbank.
Meneer Fluitsma zet alle zeilen bij om haar te overtuigen
van de gezelligheid die een zingende kanarie toch kan bieden. En dat het
schoonmaken van een vogelkooitje minder belastend is dan het schoonmaken van de
kattenbak. Twee katten zal ook vast stank geven in de kamer waar ze gaat wonen.
“Ik ga helemaal nergens wonen”, zegt mevrouw Laarman. “Geef
die indicatie maar aan iemand die van kanaries houdt.”
Zonder Bert en Ollie komt ze niet naar het verzorgingshuis,
laat dat Fluitsma duidelijk zijn.
Dat zijn naam haar ook niet bevalt laat ze achterwege.

Heerlijk verhaal. Mevrouw Laarman heeft er een fan bij en Fluitsma krijgt een wandelkaart.
BeantwoordenVerwijderenwat een briljant laatste zinnetje! (verder ook heel mooi van toon)
BeantwoordenVerwijderenja hij kan fluiten naar zijn eigen kooitje.Zij wil haar katten .....leuk verhaal!
BeantwoordenVerwijderenZo is het helemaal! Er gaat niets boven katten en al helemaal niet na haar jarenlange volièretrauma.
BeantwoordenVerwijderenHet verhaal is prachtig maar wat is het verdrietig dat het ook zo vaak de realiteit is.
verhuisbericht:
BeantwoordenVerwijderenvolgde je mijn blog Heldinne's Reis?
Wil je me dan nu volgen naar http://heldenreis.nl/blog?
Bedankt!
Hella