Als een duveltje uit een
doosje duiken er twee dames op als we een klein kerkje betreden.
Ze kraaien ons van harte
welkom en doen meteen alle lichten aan zodat we de expositie van de
plaatselijke school voor kunstnijverheid goed kunnen bekijken. Tja, dat hebben
we niet verwacht achter de oude kerkdeuren. Alle klassen zijn opgetrommeld mee
te doen gezien de kwaliteit van de tentoongestelde stukken. We willen niet
onaardig zijn en bezichtigen een aantal kunstwerken.
De gebrandschilderde
ramen van het kerkje vallen een beetje weg vanwege de aangebrachte panelen om
de hedendaagse kunst te showen.
Als we het kerkje willen
verlaten worden we door één van de dames staande gehouden.
Ze heeft een lijst in
haar handen en wil een uitgebreide uitleg beginnen.
Ik haast me in mijn beste
Frans te zeggen.
“Je ne parle pas
Francais”, maar zij steekt, in nog beter Frans, van wal.
Pas als ik zeg: Je ne
comprends pas, je suis de Pays-Bas.” houdt ze teleurgesteld haar mond.
Wij wensen de dames een “bon
journee” en maken ons snel uit de voeten.
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenen die twee waren nog zoooooo blij om eindelijk bezoekers in hun netten te hebben gestrikt! ;-) Leuk verhaaltje Ferrara!
BeantwoordenVerwijderenfijn weekend, Hilde
;-)
BeantwoordenVerwijderenhaha, ze kraaien ons welkom, dan staan ze er meteen helemaal. Leuk!
BeantwoordenVerwijderen(Glimlach) ach die arme dametjes.........verveelden zich daar
BeantwoordenVerwijderenIk herken dit hier in Zweden. Als iemand tegen me begin t te praten zeg ik gauw 'jag talar inte Svenska'- ik spreek geen Zweeds. Ze horen dan vaak 'lie Svenska' - een beetje Zweeds en steken dan van wal!
BeantwoordenVerwijderenNog een geluk dat je geen bonne journée wenste.
BeantwoordenVerwijderen