Horen, zien en ...

Onze vijfjarige kleinzoon gaat mee naar mijn stokdove schoonmoeder, die weigert haar gehoorapparaat te gebruiken. De conversatie gaat daarom op luide toon. Ik probeer met haar tot zaken te komen wat betreft een bezoek aan de kapper en doe het voorstel om nieuwe kleding aan te schaffen. Met een bezoek aan de kapper kan ze wel akkoord gaan, want ze heeft zelf ook geconstateerd dat haar permanent behoorlijk is uitgezakt. Nieuwe kleding vindt ze maar onzin er hangt nog voldoende in de kast. Dat één en ander niet meer om aan te zien is, valt buiten haar blikveld.

Ondertussen bestudeert kleinzoon de rollator. Hij onderzoekt de werking van de remmen en probeert de letters op het naamplaatje te ontcijferen. Ook de bedgalg ontkomt niet aan zijn aandacht. Hij kruipt op bed om te ontdekken wat het nut van dit attribuut is. Zijn armen zijn nog iets te kort, maar hij begrijpt wel hoe het werkt. Het liefst zou hij zien dat schoonmoeder een demonstratie geeft, maar dat gaat haar en mij te ver. Als hij klaar is met zijn speurtocht door de kamer wordt de belangstelling naar de badkamer verlegd.

De armsteunen aan het toilet worden getest op beweegbaarheid en als hij op het douchestoeltje is geklauterd, vinden zijn ogen het touwtje van de alarmbel. Ik kan hem ervan weerhouden om aan het koordje te trekken en houd daarmee de hulptroepen op afstand.

Zijn volgende observatie betreft de intercom, kleinzoon legt zijn oor te luister en verschiet van kleur als een stem de bingo onder de aandacht brengt. Voor mij het sein om op te breken, want bij de bingo mag schoonmoeder niet ontbreken. 

Eenmaal buiten het verzorgingshuis blijkt dat kleinzoon de conversatie tussen zijn overgrootmoeder en mij niet is ontgaan; ‘Oma, die oma van jullie is een beetje doof.’

WE-300 Schrijf in 300 woorden een stuk over waarnemen, zonder dat woord te gebruiken.
Voor meer info en verhalen zie https://platoonline.wordpress.com/