Ondergronds

Schrijven, ik heb het al mijn hele leven leuk gevonden. Als kind schreef ik hele dagboekjes vol en toen ik ging werken noteerde ik de wederwaardigheden in een schriftje, maar ik hield alles voor mezelf. Ik schreef ondergronds. Dat werd anders toen ik redactielid werd van een personeelskrantje, daarin zagen mijn op schrift gestelde belevenissen voor het eerst het daglicht. Ik had in die tijd een poes en die had in dat blad een eigen rubriek met de naam ‘Kattepraat’.

Nadat ik van baan veranderde ging de schrijverij weer ondergronds, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Afgelopen maand was het vijf jaar geleden dat ik de stoute schoenen aantrok en onder de naam Ferrara een account aanmaakte bij de schrijfsite van het dagblad Trouw. Doodeng was het om via internet in de openbaarheid te treden. Tot mijn verbazing werden mijn eerste schrijfsels niet onaardig ontvangen door een aantal oudgedienden en ze schroomden niet me opbouwende kritiek te geven. Na een jaar zei ik Trouw vaarwel en deed opnieuw een avontuurlijke stap. In februari 2011 ging mijn blog Ferrara de lucht in en sindsdien ben ik voor een groot gedeelte bovengronds. Ferrara is niet meer van mijn zijde geweken en ik hoop nog lang met haar op te trekken. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik haar niet mijn hele hebben en houden toevertrouw. Veel privéaangelegenheid blijft onbeschreven. 

Neemt niet weg dat ik hier met plezier schrijf en mijn weg in de blogwereld wel heb gevonden. Met dank aan mijn vaste lezers, want inmiddels weet ik ook hoe leuk het is om gelezen te worden. Wat schrijven betreft ga ik nooit meer ondergronds.