Jaarlijkse Rommelmarkt

Vanmorgen worden we om zeven uur gewekt. De kooplui van buiten de straat zijn druk doende hun plaatsen voor de rommelmarkt in te nemen en hun koopwaar uit te stallen.

Het is het vaste circuit dat elkaar wekelijks op dergelijke markten treft. Er wordt druk over en weer gebabbeld.

In de handleiding die in de straat huis aan huis is bezorgd valt te lezen dat de verkoop, op last van de gemeente, pas om negen van start mag gaan, maar dat geldt voor deze handelaren blijkbaar niet. Als ik om acht uur door de luxaflex naar buiten gluur is hun handel al in volle gang. Een uur later zijn de straatbewoners ook zo ver en binnen de kortste keren is onze, anders zo rustige straat, een bedrijvige marktplaats.

Qua rommel en publiek verandert er niets aan zo’n markt, ook de gigantische boodschappentassen van diverse grote winkelketens zijn hetzelfde gebleven. Hoewel Lidl dit jaar in de meerderheid is. De vlaggetjes, die vrijdag al zijn opgehangen, staan ook dit jaar knisperend in de wind. Ik zou me er makkelijk vanaf kunnen maken en het blogje van april 2012 in de herhaling kunnen zetten, maar dat vind ik een beetje flauw.

Voor onze deur heeft zich een echtpaar geposteerd en hun variante handel trekt redelijk wat belangstelling. Er staat een paar rubber laarzen in tijgerprint dat door menig vrouw aandachtig wordt bekeken en weer teruggezet. Ik zie dat sommigen naar de prijs vragen, maar ik kan het antwoord, net als de vraag niet verstaan. Gezien het feit dat de laarzen niet worden gekocht neem ik aan dat ze behoorlijk aan de prijs zijn. Op een goed moment blijven drie Marokkaanse vrouwen staan om de laarzen te bezichtigen. Een van de dames pakt het paar op draait ze om en om, zegt iets tegen de koopman en zet ze terug op de stoeprand. De dames bekijken nog wat andere waar en dan pakt mevrouw twee de laarzen op en doet dezelfde handeling, nu vraagt zij iets en ze krijgt een antwoord dat ook haar blijkbaar niet zint. Het trio loopt door naar een volgend zeil dat vol rommel op koop ligt te wachten.

Even later komt mevrouw één terug en onderhandelt opnieuw over de laarzen. Ook nu loopt ze weer weg. De dames hebben duidelijk hun zinnen op het woest uitziende schoeisel gezet, ze zijn alleen niet van plan het gevraagde bedrag te betalen. Uiteindelijk komt de oudste van het stel, die zich met het onderhandelen niet heeft bemoeid terug pakt de laarzen, trekt haar knip en rekent af. Ik zie dat ze met een biljet van vijf euro betaalt, hoeveel wisselgeld ze krijgt kan ik vanaf mijn observatiepost niet zien. Ik krijg de indruk dat de handelaar voet bij stuk heeft gehouden in de onderhandelingen. Hier geldt aan twee kanten, wie niet waagt wie niet wint.

Terwijl ik dit schrijf, is de markt afgelopen en de straat in normale staat teruggekeerd.

Helaas neemt de windkracht geleidelijk toe en daarmee het knisperen van de vlaggetjes, die er vannacht zeker nog zullen hangen. De ervaring heeft geleerd dat het ijverige buurtcomité met het verwijderen van de sarrewarrie niet al te snel is.