Een monument van het verzwijgen

Twee jaar is het parmantige peutertje.

De vrolijkheid zelve, kijkt ze met grote ogen de wereld in.

Sinds kort is haar vertrouwde wereldje onrustig. Haar knuffels zijn verdeeld over twee kamertjes en haar beide oma’s passen vaker op.

Ook papa is soms een hele dag in haar buurt.

Het charmante kleintje, in haar dure merkkleding, begrijpt het allemaal nog niet.

Op haar rode laarsjes stapt ze vrolijk door de plassen, terwijl haar oma op de stoep toeziet.

Eind van de middag rent Mama snel in en uit, alsof ze niet gezien wil worden.

Ze zet haar kind gehaast in het autostoeltje.

Veilig ingesnoerd zit het meisje op de achterbank, haar vaste steun en toeverlaat stevig onder haar armpje geklemd.

Mama heeft haast om de straat uit te komen.