Kattenpraat 8

Pittig katje

In aflevering 7 van deze rubriek heb ik beloofd over mijn operatie te vertellen. Ik rakel het gebeuren niet graag op, maar belofte maakt schuld.

U herinnert zich waarschijnlijk nog dat ik, na met Karel aan de rol te zijn geweest, naar huis ga en daar enthousiast word ontvangen. Weet ik veel dat er een afspraak is gemaakt met dokter Messel, de witjas die me destijds naar het asiel liet afvoeren en die me nu van de vlinders in mijn buik moet afhelpen.

Terwijl ik Karel door middel van een flinke wasbeurt probeer kwijt te raken, zit hij ’s avonds jammerend op de stoep. Mijn mens is niet gecharmeerd van zijn lokroep en vanuit het keukenraam bezorgt ze met de bloemengieter de zingende kater een natte vacht.

Karel druipt af.

De volgende morgen word ik de reismand gepropt. Even ben ik bang dat Ferrara genoeg heeft van mijn geldverslindende aanwezigheid en mij voor straf terugbrengt naar het asiel.

Opgelucht haal ik adem wanneer ik de geur van de witjas in mijn neus krijg.

Zijn werkterrein is ook geen omgeving waar je blij van wordt, maar alles is beter dan het asiel. Gelukkig zitten we niet lang in de wachtkamer waar een nieuwsgierige bordercollie aan mijn mand komt snuffelen. Voor de show zet ik een hoge rug op en trek mijn tanden bloot. De baas van de collie vindt mij een ‘pittig katje’. En zo is het.

Op tafel bij dokter Messel laat ik me nog even van de venijnige kant zien. 

Ik probeer een nagel in zijn vinger te zetten, maar de man is op zijn hoede en voor ik er erg in heb berooft hij me van mijn bewustzijn. Wat hij met me uitspookt wordt me duidelijk als ik aan het eind van die dag goed wakker word. Van het pittige katje is niet veel over. Gedrogeerd en met een kaal geschoren buik lig ik, ingerold in een oude handdoek, voor de kachel. 

Een klein naadje wordt met twee draadjes bij elkaar gehouden. 

Dokter Messel heeft er een paar flinke knopen ingelegd zodat ik ze niet kan lospeuteren met mijn tanden. Voorlopig heb ik geen interesse in hechtdraad.

Ik ben misselijk en als ik mijn ogen opendoe draait de kamer als een dolgedraaide molen om me heen. Mijn vier poten werken op geen enkele manier mee en mijn achterlijf hangt er als een natte dweil bij. Ik begrijp nu wat het woord 'hondsberoerd' betekent. Doodstil liggen is het enige wat me bevalt. Op de grond zit Ferrara naast me, ze aait me over mijn kopje, dat is wel lekker. Spinnen lukt nog net.

Die nacht slaapt mijn mens op de bank in de kamer. Ze blijft in de buurt om me meteen te kunnen helpen voor het geval dat nodig mocht zijn. Maar zoals ik al meer heb laten zien, ik blijk uit een sterk geslacht te komen want de volgende dag word ik wakker als een herboren poes.

De wereld om me heen staat stil, mijn lijf werkt weer en ik heb trek in een stevige maaltijd. Ferrara snijdt een beetje vers hart voor me en vult een bakje met water. Het koninklijk ontbijt gaat erin als koek. Ik voel me kiplekker.

De knopen op mijn buik zitten me niet in de weg en dus daal ik, in een onbewaakt ogenblik, de twee trappen af naar de voordeur. Aan de andere kant zit Karel op de stoep op me te wachten en verraadt met zijn indringende geluid zijn aanwezigheid.

Mijn mens maakt met de snelheid van het licht een einde aan ons, door de voordeur begrensde, rendez-vous. Diep in mijn hart ben ik er wel blij om, want ik merk dat ik mezelf heb overschat en zie er tegenop al die treden weer op te klimmen. Terwijl ze me streng de les leest tilt Ferrara me voorzichtig naar boven, waar ik op de oude handdoek als een blok in slaap val. 

Van Karel kan ik voorlopig alleen maar dromen.

Opmerking van Ferrara.

Voor jullie beterschapswensen beginnen te sturen, dit verhaal dateert uit 1981. Een beschermende kraag bleek niet nodig en de hechtingen losten vanzelf op.