Kattenpraat 11

Rotte vis

Er is een nieuwkomer in de straat met de naam Sprot, hoe bedenk je het, je kat naar vis noemen.

Sprot is een agressieve treiteraar, altijd op zoek naar mot. Geen kat om zonder handschoenen aan te pakken. Nou, wat mij betreft kan hij heibel krijgen. Vandaag grijp ik mijn kans en ga vol in de aanval zodra Sprot met blootgetrokken tanden mijn kant op komt. Grommend spring ik in zijn nek en net als ik in zijn rechter oor wil happen rolt hij zich om en lig ik klem onder zijn dikke lijf. Dat is niet mijn idee van een flinke knokpartij. Met moeite klauw ik mijn nagels in zijn rug. Sprot is daar duidelijk niet van gediend. Als een krijsende wolbaal rollen we over de stoep, waar mijn mens met een bak water de wedstrijd roemloos beëindigt. Sprot krijgt de volle laag en druipt meteen af. Zelf strompel ik, met een nijdige Ferrara op mijn hielen, naar huis.
Uit een wondje aan mijn rechter voorpoot loopt een straaltje bloed.

De volgende dag wacht me een gang naar de witjas, die graag wil dat ik een kreupelshow geef. Demonstratief zit ik onder de behandeltafel en verzet geen poot. Ferrara reageert verontwaardigt. ‘Kom op doe niet zo schijterig, als het op vechten aankomt sta je je mannetje ook.’

De dokter zet me terug op tafel en voor ik het weet heb ik een spuit tussen mijn schouderbladen. Hij geeft een doosje pillen mee om een infectie te voorkomen. Natuurlijk ga ik die niet slikken, ik kan tegen een stootje. 
Thuis stop ik met kreupelen en spring in de vensterbank.

Ferrara noemt me een aansteller en neemt me het gat in haar weekbudget niet in dank af.
Ik beschouw het als leergeld voor de overhaaste gang naar de witjas.

Dit keer heb ik Kattenpraat en de WE-300 gecombineerd. 

Het is een waargebeurd verhaal en speelde zich bijna 40 jaar geleden af.

De opdracht in de WE-300 voor deze maand is schrijf in exact 300 woorden over een aanslag zonder het woord te noemen. 
Meer hierover:https://platoonline.wordpress.com/