Een vrouw die schrijft

Geachte mevrouw de Olde,

‘Voor de zoveelste keer kijk ik naar uw foto die onderdeel is van het cursusmateriaal voor de cursus ‘Creatief schrijven’. Hoewel u een blauw jasje draagt, een van mijn lievelingskleuren, heb ik verder niets met uw kreukelkop, uw zuinige mondje en uw uitgezakte permanent. Met de dag irriteert u me meer. Ik moet over u schrijven, maar ik zou niet weten wat. Al mijn creativiteit kijkt u aan gort. Behalve op papier, bent u zittend op mijn schouder pesterig actief om elke poging iets van deze opdracht te maken, af te breken. Ik weet nu al dat de schrijfcoach hier in blauw zal zetten. ‘Oh ja en wat zei mevrouw de Olde dan?’

'Nou ze zei bijvoorbeeld dat ik niet moet denken dat ik kan schrijven, het is maar wat gefröbel in de marge.’
Dat weet ik al lang. U wilt niet weten hoe vaak ik na het lezen van een mooi boek denk.
‘Ik kruip nooit meer achter de laptop en de volgende schrijfcursus sla ik over.’
Lees het cursusmateriaal adviseert u. Dan kom ik uw hoofd weer tegen, sputter ik nijdig. Ik begrijp uw advies, maar vandaag werkt het niet.
U lijkt inmiddels op het rode monster uit de reclame om je verkoudheid te verdrijven.
Bij mij verdrijft u niets. U helpt me aan een pesthumeur van hier tot Tokio.

Als ik mijn nood klaag bij mijn echtgenoot reageert hij amper op mijn woorden.
Twee uur later vraagt hij of de schrijverij al wil lukken. Venijnig constateer ik dat hij me dus wel heeft gehoord. 'Ja hoor, maar het is telkens hetzelfde riedeltje, meestal zie je op zondag, twee dagen voor de deadline, het licht.' Narrig antwoord ik dat het dit keer anders is. Zijn blauwe ogen kijken me met lichte spot aan, laconiek haalt hij zijn schouders op en verlegt zijn aandacht weer naar de krant. Wijze raad hoef ik van hem niet te verwachten. Ik ben volledig op mezelf aangewezen.
Als ik mijn schrijfvriendin een mailtje met een noodkreet stuur, schrijft ze terug dat zij al iets in de steigers heeft staan. Zij wel …
We zitten met elkaar opgescheept mevrouw de Olde. Dit is vast weer zo’n overbodige zin, want dat heeft de lezer uit bovenstaande klaagzang heus begrepen.

Wat zegt u? Heb ik toch iets geleerd de afgelopen jaren.

Over het bestrijden van het verlammende opwippertje lees ik niets in het cursusmateriaal. Opwippertje heb ik gejat uit het boek ‘Vanuit hier zie je alles’. Een boeiend boek van Mariana Leky,  met bij-personages en zijpaden die allemaal hun eigen belangrijke, begrijpelijke rol hebben. Kijk en hier werk ik me dus in de nesten want hoe leg ik uit dat mijn  bij-personage van belang is. Ik weet niet eens of u of ik het hoofdpersonage in dit schrijven vertegenwoordigt.  
Want u mevrouw moet onderwerp zijn van dit schrijven, maar u bent ook het opwippertje en tevens oorzaak van mijn frustratie. U bent drie in een. Volgt u mij nog?
Als schrijver maak ik hier een knoeperd van een fout. Ik lees dat de bijfiguur het hoofdpersonage kan overschaduwen en dat het dodelijk kan zijn voor het verhaal.
De lezer raakt het spoor bijster. De schrijver in mij doet dat in elk geval.

Terug naar mijn frustratie die sinds vanochtend is toegenomen. In haar tomeloze enthousiasme heeft de schrijfcoach haar cursisten een mooi verhaal gestuurd wat ze begeleidt met het zinnetje dat het een prachtig plotgestuurd verhaal is.
Tot overmaat van ramp knikt Stephen Fry, de schrijver van het bewuste verhaal, me vanaf de weekendbijlage van de krant nog eens bemoedigend toe. Tjonge, wat word ik daar vrolijk van.

Ziet u dat, ik heb bijna een A-4tje vol geschreven, de helft van wat is toegestaan.'
Voor vandaag stop ik.

Dag mevrouw de Olde,

‘Twee dagen zijn verstreken en wij zijn samen geen stap verder. Gisteren heb ik u met opzet geheel links laten liggen, maar helaas het mocht niet baten. Tussen u en mij gaat het niets worden. Op dit moment kijkt u me alweer misprijzend aan. Zal ik u eens wat zeggen? Ik kap er mee. Of ik dit schrijven, conflict zo u wil via de deleteknop laat verdwijnen? Ja, ik ben daar gek, zonde van het werk. Ik bedank u toch maar voor uw aanwezigheid want zonder u was zelfs deze brief niet tot stand gekomen.'

Vriendelijke groet,
F.

Dit verhaal is een jaar oud, maar kan als schrijfveer goed dienst doen.
De titel is de schrijfveer van gisteren.
In verband met beeldrecht plaats ik de foto van de dame niet.
De schrijfcoach heeft haar waarschijnlijk van internet geplukt.