Ik vertrek 12

De eenzijdige voeding begint geleidelijk zijn tol te eisen. Aan onze spiermassa is te zien dat het gebrek aan eiwit ons parten speelt. Om de conditie enigszins op peil te houden lopen we dagelijks een flinke ronde over het eiland en controleren meteen of de noodsignalen nog intact zijn. Drie keer per week doet Henk een extra training in de bush. Een keer vergezel ik hem daarbij, maar ik bezorg hem meer last dan me lief is. Het geklauter over de omgewaaide bomen kost me meer energie dan dat het oplevert. Zwemmen is beter voor me, hoewel dat ook niet zonder gevaar is. Nadat ik op een zee-egel ben gestapt verricht Henk intensief en pijnlijk peuterwerk aan mijn voetzool. 

Ik beleef opnieuw iets soortgelijks uit mijn jeugd en vertel Henk van de vakantieweek die ik in Paterswolde doorbreng. Ik ben een jaar of tien als ik samen met mijn broer en moeder bij familie logeer. In mijn herinnering is het prachtig weer en zwemmen we dagelijks in het meer aan de overkant van de straat. Op een dag boort zich vanaf een houten vlonder een splinter in mijn grote teen. Er steekt nog een klein puntje naar buiten. Mijn moeder diept uit haar badtas een veiligheidsspeld op en gaat het stuk hout, want dat het is in mijn beleving, voortvarend te lijf. Niet vrij van theater laat ik luidkeels de badgasten om ons heen weten dat hier iets ernstigs gaande is. Mijn moeder stijgt het schaamrood naar de kaken en ze knijpt extra hard in de teen en sist: ‘Frida, stel je niet zo aan, zo erg is het niet.’ Ik denk er anders over en doe er nog een schepje bovenop. Het gevolg is dat mijn moeder haar operatie staakt en mij met een nijdig gebaar de veiligheidsspeld in handen duwt, ik moet de klus zelf klaren. Aan het meer keert de rust terug en ik zit geruime tijd in een onhandige houding om de splinter in kleine stukjes uit mijn teen te pulken. Tot mijn teleurstelling blijft er weinig van het stuk hout over en kan ik het niet aan mijn oom en tante laten zien. Henk grinnikt. ‘Van mij  mag je gerust het eiland bij elkaar jammeren er is hier niemand die mij het schaamrood op de kaken jaagt, maar eigenlijk is het niet meer nodig. Door je te concentreren op je verhaal lag je er ontspannen bij, ik ben bijna klaar.’
Bang voor een infectie zit ik even later op een rotsblok met mijn voet in het bijtende zoute zeewater om de wondjes schoon te spoelen. Een zwachtel uit de kit en de sokken van Davy voorkomen dat de voet gaat ontsteken. Het duurt een paar dagen voor we weer samen een ronde kunnen lopen. Ik voel me een blok aan het been van Henk, maar die vindt het gebeuren onder het hoofdstuk “wondbehandeling” interessante bladvulling voor het dagboek. Voortaan zwem ik met mijn sandalen aan.

Tussen de bedrijven door hanteert Henk zijn Zwitsers zakmes om ons servies uit te breiden. Naast het ene kroesje dat we hebben heeft hij uit een plastic fles een tweede bekertje gesneden. Met eindeloos geduld is hij dagen bezig om uit een dikke tak twee plankjes, als bordjes, te snijden die hij met een glasscherf glad schuurt. Ook voor de persoonlijk hygiëne doet het multifunctionele mes dienst. Hoewel onze nagels steeds vaker spontaan afbrokkelen houden we ze ultrakort met het schaartje en de vijl die onderdeel van het zakmes zijn. Henk trimt zijn baard met behulp van het schaartje en het seinspiegeltje. Om klitten te voorkomen houden we met de grote schaar uit de kit elkaars haar kort. Alle moeite ten spijt gaan we er steeds taniger uitzien. Soms heb ik een nachtmerrie en droom ik dat onze tanden een voor een uitvallen. 

En dan, op een ochtend raapt Henk langs de vloedlijn een rode koker op. Met verbazing zie ik hoe mijn doorgaans zo nuchtere makker uit zijn dak gaat. Als een voetbalsupporter van de winnende club springt hij op en neer. Juichend zwaait hij de gevonden trofee boven zijn hoofd. ‘Frida, dit staafje gaat ons redden. Het is een handheld flare, waarschijnlijk afkomstig van het vlot dat we hebben gevonden. Als je het dekseltje verwijdert geeft het gedurende een minuut oranje rook af. Vanaf een boot of vanuit een vliegtuig is dat goed zichtbaar. Met een beetje geluk vinden we er nog een.’ Zijn blijheid verraadt dat hij meer zorgen heeft over een eventuele redding dan hij tot nu toe laat blijken. Benepen vraag ik: ‘Denk je dat het nog werkt, nadat het weken in zee heeft gelegen?
‘Natuurlijk werkt het, die dingen zijn waterdicht, anders hebben ze toch geen zin. De koker moet voortaan altijd bij een van ons onder handbereik zijn. Zodra we een vliegtuig horen aankomen geven we het rooksignaal.’ Nauwgezet speuren we het strand af, maar die dag vinden we, behalve een stuk isolatiedeken dat te klein is om onder te slapen, niets meer van ons gading.