De brievenbus 2

Na één week opent Theo met trillende vingers van de spanning voor het eerst de brievenbus. De schrale inhoud stelt hem teleur. Hij vindt een paar snoeppapiertjes en een lolly die voor de helft is afgekloven. De afzender heeft moeite gedaan het kleverige geval door de gleuf te duwen. Cees de koffieverkoper hangt nieuwsgierig over zijn toonbank. ‘Nou daar ben je lekker mee, een aangevreten lolly. Ik zei nog tegen een klant die een broodzakje door de gleuf wurmde dat het geen prullenbak is. Maar je weet hoe het gaat tegenwoordig, geen respect meer voor andermans spullen.’

Een week later vindt Theo een los briefje, vol verwachting vouwt hij het open. ‘Welke mafkees hangt een brievenbus op voor liefdesbrieven, de wereld is een slangenkuil geworden waarin het woord liefde niet meer past.
Sodemieter toch op met je liefdesbrieven.’ De boodschap treft Theo diep in zijn romantische ziel, maar hij blijft in zijn missie geloven. Hij denkt dat juist zo’n gefrustreerd type wel wat liefde kan gebruiken. Wekelijks vindt hij naast wikkels van chocoladerepen en vette broodzakjes, briefjes met dezelfde woorden. Het afval gooit hij in de prullenbak, ondanks de inhoud neemt hij de briefjes hij mee naar huis waar Riet hem elke keer met een verwachtingsvolle blik aankijkt als hij de keuken binnenkomt. Teleurgesteld haalt Theo zijn schouders op. ‘Weer niets, deze week.’ Troostend knijpt Riet in zijn hand.
Ze legt het briefje bij de andere in het doosje dat ze er speciaal voor heeft gekocht.

En dan op een dag ligt er tussen het afval een lichtblauwe envelop. Alsof het een kostbaar juweel is haalt Theo behoedzaam het omhulsel uit de brievenbus en stopt het in de binnenzak van zijn blauwe uniform. Cees heeft het gezien. ‘Is er eindelijk post heb ik het gemist, dat moet ‘s avonds laat gepost zijn want ik hou die bus van jou overdag wel in het oog.’ Theo heeft geen zin in de praatjes van Cees. Gehaast loopt hij naar de fietsenstalling. Hij wil het nieuws alleen met Riet delen. Als een bezetene jakkert hij op zijn fiets door Haarlem naar huis. Buiten adem stormt hij de keuken binnen waar Riet net een schotel in de oven schuift. ‘Riet er is een brief, ik heb gewacht met lezen tot ik thuis was, kom zitten dan lezen we hem samen.’ Voorzichtig snijdt Theo met de punt van een schilmesje de blauwe envelop open, hij ruikt een zweempje aftershave.  Riet ruikt het ook. ‘Een man met smaak, lees voor.' De letters in klein gelijkmatig handschrift dansen voor Theo’s ogen, even moet hij emoties wegslikken. Riet houdt hem bij de les. ‘Wat treuzel je nou, schiet eens op.’
Theo leest hardop; ‘Grote onbekende, zeker drie keer per week zie ik je in de intercity die van Amsterdam naar Den Haag rijdt. Telkens als ik je zie raak ik in de ban van je donkere krullen, veel meer laat je niet zien want je zit altijd gebogen over je laptop die op je schoot ligt. Ik heb geen idee waar je reis begint, misschien ben je in Amsterdam overgestapt. Je eindbestemming weet ik ook niet, want zelf stap ik in Haarlem op en reis mee tot Aerdenhout. Ik zou op dat korte stukje tegenover je kunnen gaan zitten om een praatje aan te knopen, maar tot nu toe heb ik dat niet aangedurfd. Omdat ik een licht spraakgebrek heb ben ik bang dat ik niet uit mijn woorden kom. Op het station in Haarlem hangt sinds kort een brievenbus die alleen bestemd is voor liefdesbrieven, hopelijk wil de beheerder voor postiljon d’amour spelen.
Wie zo’n bus ophangt moet een romantische ziel zijn.’

‘Theo, lieverd er is werk aan de winkel. Voor je morgen aan je dienst begint moet je flink aan die brief snuffelen, als je dan bij de kaartcontrole dat geurtje ruikt heb je in elk geval de afzender te pakken. Daarna hoeft hij je alleen maar de man of vrouw met donkere krullen aan te wijzen. Neem die brief mee in je diensttas en je missie is geslaagd. Theo zucht diep. ‘Dat wordt niets de komende dagen. De rest van de week heb ik dienst op het traject naar Utrecht.