Gulliver (2)

Aan de reling ontstaat tussen de opgetrommelde bemanning een discussie.
Nemen we het kind mee naar Dubai of laten we het aan de meeuwen of beter nog de haaien, zodat het spoorloos verdwijnt. Meenemen naar Dubai geeft onmiskenbaar gezeur met de eigenaar van het schip, de havenautoriteiten en de vreemdelingenpolitie. Als iedereen de vondst verzwijgt, is het kind achterlaten op zee de beste optie. Misschien leeft het al niet meer en met een dood kind in Dubai aanmeren is helemaal gevaarlijk. Voor je het weet zit je voor jaren in de gevangenis. Met ijzige stem wijst de eerste stuurman zijn bemanning op Het Internationaal Verdrag inzake redding op zee.
Een drenkeling pik je op en breng je naar een veilige haven. In hun geval is dat Dubai. 

Traag bewegend wordt door twee aangewezen matrozen de reddingsactie ingezet. Langzaam laten ze zich langs de uitgerolde touwladder naar het bootje zakken. Het lijkt alsof ze opzettelijk treuzelen en mogelijkheden overwegen om van het kind af te komen. Maar onder het strenge toezicht van de stuurman kunnen ze weinig anders doen dan het schommelende bootje met een bootshaak naar zich toe trekken. De kleinste van het tweetal buigt zijn starre lijf  over de kleine drenkeling. Hij schuift zijn hand onder het felgekleurde zwemvestje. Hij voelt het borstkastje oppervlakkig op en neer gaan. Zijn stugge houding slaat om in medelijden. 'Het joch leeft, we moeten hem redden.' Behoedzaam schuift hij zijn arm onder het oververhitte lijfje van het bewusteloze kind. Onder zijn gewicht begint het scheepje gevaarlijk over te hellen en maakt langzaam water.   
Aan één arm hangend aan de touwladder neemt zijn maat de drenkeling van hem over. Haastig brengen ze het slachtoffertje aan boord en leggen hem op een vrij bed in het slaapverblijf van de bemanning. Vergeten is de gevangenis in Dubai. 

In het kielzog van de opstomende "Quo Vadis" verdwijnt het reddingsbootje onder het wateroppervlak.