Gulliver (6)

Voor de laatste mijlen draagt Koos zijn dienst over aan Tjibbe.
'Ik krijg het bericht door dat de loods in gezelschap van de politie aan boord komt en dat we op een aparte plek in de haven moeten afmeren. Daar moeten we Gulliver aan de politie overdragen.'
Tjibbe vloekt binnensmonds. 'Naïef van me om te denken dat we hem zelf naar dat tehuis mogen brengen. De komende dagen met hem winkelen om kleding te kopen zal ook wel niet lukken. We mogen blij zijn dat we hem nog een keer te zien krijgen. Voor die lui aan boord komen maken nog wat foto's van ons allen, laten die ontwikkelen en brengen ze naar het weeshuis. Hopelijk blijven we op die manier in Gullivers geheugen hangen.'

Als Tjibbe de autoriteiten aan boord ontvangt zijn alle bemanningsleden op hun post. Koos staat aan het roer, Eusebio en Fillippe zijn in de machinekamer. Gaston zit met Gulliver in de keuken. Op een wit vel heeft de kok een boot getekend. Hij rolt het papier zorgvuldig op en laat Gulliver zien hoe hij de tekening in de fles stopt. Naast de foto's moet dit zijn herinnering levend houden aan het jacht met zijn redders. Enthousiast klapt Gulliver in zijn handjes. Hij wijst naar een nieuw vel papier en het potlood. Maar voor Gaston aan een tweede kunstwerk kan beginnen stapt Tjibbe de keuken binnen. Achter hem staat een grote wat oudere man in een lichtbruin uniform.
De rangtekens op zijn op zijn schouders laten niets te raden over. Dubai heeft een hoge functionaris gestuurd om de vondeling naar zijn nieuwe onderkomen te begeleiden. 'Gaston dit is Amir Hoesseini, hij zal Gulliver van ons overnemen.' Gaston staat op om de man te groeten. Gulliver kijkt verbaasd naar de politieman. Hij wijst naar de epauletten 'Isoisä, Isoisä.'
'Blijkbaar herkent hij iets aan uw uniform.' legt Tjibbe uit. 'Dit is heel bijzonder, het is het tweede woord dat we van hem horen, geen idee wat het betekent en welke taal hij spreekt. Het lijkt me van belang dat uit te zoeken, het zou een zoektocht naar eventuele familie makkelijker maken.'
De politieman gaat naast Gulliver zitten. Tot hun verbazing glimlacht het jongetje naar de grote man in zijn lichtbruine uniform. Opnieuw wijst hij naar de onderscheidingen en probeert ze aan te raken. 'Isoisä, Isoisä.'
'Misschien werkt zijn vader bij de politie of zijn opa. Wie weet is het een aanknopingspunt.' Steevast van plan de betekenis  te achterhalen krabbelt Gaston zo goed mogelijk de woorden op het vel papier dat nog op tafel ligt.

Wanneer de "Quo Vadis" is afgemeerd verzamelt de bemanning, inclusief de loods, zich in de keuken waar Gulliver alleen nog maar aandacht heeft voor het uniform van de politieman. Enigszins jaloers bekijkt Filippine het tafereel.
Hij was tot nu de enige die met zijn capriolen Gulliver aan het lachen kreeg. Tjibbe legt uit wat zich heeft afgespeeld. 'Wellicht maakt dat het afscheid minder zwaar, hij herkent iets in de politieman. We moesten maar eens een eind aan deze voorstelling maken, we raken hem hoe dan ook kwijt.'

Hoesseini staat op. Hij schudt de handen van de bemanning. Tjibbe drukt hem nogmaals op het hart dat de fles in nabijheid van Gulliver moet blijven, 'Het is zijn anker, neem hem dat niet af.' Hoesseini belooft dat ze goed voor hun beschermeling zullen zorgen. 'Ik zal er op toezien dat jullie voor je vertrek uit Dubai mogen kijken hoe het hem vergaat. Of jullie hem dan daadwerkelijk ontmoeten laat ik aan de leiding van het tehuis over. Best mogelijk dat ze dat voor de rust van Gulliver niet toestaan.'
Fillippe loopt van woede rood aan. Eusebio trekt aan de mouw van zijn T-shirt en weet een uitbarsting te voorkomen.
Hoesseini neemt Gulliver op zijn arm en loopt een voor een de mannen af.
Bij Fillippe blijft hij wat langer staan. 'Ik raad u aan uw emoties te bedwingen, de cellen in de gevangenis in Dubai zijn geen luxe hotelkamers.' Fillippe krijgt amper de kans Gulliver over zijn bol te aaien.
'Pannakakku', zegt het kind als Gaston hem voor de laatste keer in zijn wang knijpt. Vijf stoere mannen staan met tranen in hun ogen. 

Resoluut verlaat Hoesseini in gezelschap van de loods de keuken. Gulliver houdt in zijn ene handje zijn fles vast en in zijn andere het kartonnen autootje. In stille optocht volgt de bemanning naar de loopplank. Tegen ieders verwachting in geeft het kind geen krimp.
'Hij begrijpt er waarschijnlijk niets van.' zegt Koos. 'Maar er is iets met die politieman waardoor Gulliver zich zo bij hem op zijn gemak voelt. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als hij in het weeshuis wordt achtergelaten. Onder ons jongens, als wij na deze week zijn vertrokken is dat joch snel getransformeerd in een Arabiertje in kaftan en een geruit theedoekje op zijn koppetje.'
'Fillippe kijkt ze met een norse blik na. 'Ik moet die vent niet, ik had hem liefst een ram voor zijn kop gegeven.'
'Hadden we jou fijn in de bak kunnen opzoeken en waren we de rest van de week druk geweest je vrij te krijgen.' Eusobio slaat hem op zijn schouder. 'Kom op man, geef het maar toe, je bent jaloers.'
Om de spanning te breken geeft Tjibbe opdracht het jacht voor te bereiden voor de overdracht aan de eigenaar.

In de haven rijdt de politiewagen de kade af.