Dagje Den Haag

Wie wat bewaart heeft wat. Tijdens een opruimrondje vind ik een folder uit 2003. ‘Wandeling langs Jugendstil in Den Haag.’ Ik kan me niet herinneren dat we die route ooit hebben gelopen. Vermoedelijk is het een overblijfsel van een Open Monumentendag. Het boekje staat vol zwart-wit foto’s en herbergt een schat aan informatie. Het gaat terug in de la met het idee daar eens met ‘Blogqueen Riet’ over te praten. Zij is, net als ik, liefhebber van die stijl en is min of meer inwoner van Den Haag. Zoals te verwachten was, ze is meteen enthousiast over het idee om samen op stadswandeling te gaan.
Bij onze eerste ontmoeting, een aantal jaren geleden, lieten we elkaar weten wat we zouden dragen aan kleding zodat we elkaar konden herkennen. Inmiddels zijn we vaker samen op pad dus over kleding gaat het al lang niet meer. Nog voor Riet mij heeft gespot heb ik haar al gezien en constateer dat we dezelfde keus hebben gemaakt wat betreft kleur. We starten dus met een schaterlach en weten:  'Deze dag kan niet meer stuk'.
Al babbelend trekken we Den Haag in en letten niet echt goed op waar we precies de route moeten beginnen.
De opgeblazen kunst die overal verspreid ligt kan onze waardering niet echt wegdragen, maar daar komen we ook niet voor. Via Johan de Witt, die star toeziet op de bouwchaos van het Binnenhof, pikken we dan toch de route op. Maar niet voordat Riet een jonge dame heeft gevraagd een foto van ons te maken. Sorry beste lezers, ik wil niet graag vol in beeld op internet.

Voor de Jugendstilliefhebber is deze wandeling een ware smulpartij.
Den Haag toont prachtige panden, waarvan er veel nog in goede staat zijn. Sommige hebben modernisering ondergaan maar daarbij zijn oude elementen wel bewaard gebleven. Zoals de fietsers en de hoofdjes met fietspet.
Een enkel pand verdient aandacht om flink opgeknapt te worden. Gebrek aan geld zal hier ongetwijfeld een rol spelen.
Riet schrijft op haar blog dat het lastig is om de hoge huizen mooi op de foto te krijgen. Ik voel dat met haar mee en zelfs in de portieken is het moeilijk mikken. Ik beperk me hier tot enkele details.

Tot slot een klein uitstapje naar de Amsterdamse School een kantoorgebouw van Berlage voor verzekeringsmaatschappij 'De Nederlanden 1845'

alle foto's zijn aanklikbaar
 voor vergroten

De ober van restaurant  't Goude Hooft’, waar we uiteindelijk neerstrijken voor een frisdrank en een portie bitterballen, heeft waarschijnlijk ’s avonds thuis verteld van twee broodnuchtere bejaarde dames die in zijn restaurant de figuren in het gebrandschilderde glas onderste boven zagen. Een spiegelend plafond zorgt voor gezichtsbedrog en de nodige hilariteit.

Om met Conny Stuart te eindigen. ‘Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?’
Het was heerlijk zonnig en we hebben genoten van elkaars gezelschap en de schoonheid van Jugendstil.
Lees hier Rietepietz haar indrukken van deze dag.