Een feestvierende mensenmassa

binnenkort gaat het

carnavalsfeest weer van start

blij dat ik niet hoef

foto internet

#50Books

http://www.petepel.nl

Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt.

Hier moet wat mij betreft, werd staan.

Ik heb alles maar dan ook echt alles van Olaf J. de Landell in de kast staan.

Op boekenmarkten heb ik de titels die ik nog niet had bij elkaar gespeurd en het laatste wat ik jaren geleden aanschafte was: “Nachtfluisteringen”  uit 1944. De omslag is in slechte staat, maar ik was er blij mee, want daarmee was de verzameling compleet. Dit boek moet je dus, met de nodige voorzichtigheid, liefst aan tafel lezen.

De meeste van deze boeken verslond ik in mijn jonge jaren en veel heb ik herlezen.

“De Porseleinboom” las ik, voor zover dat kan met een trilogie, in één adem uit.

Al speurend in de boekenkasten kom ik “De Schaduw” van Havank tegen.

Ook compleet, maar inmiddels verbannen naar een kast op de bovenverdieping. Ik heb er onlangs weer eentje geprobeerd te lezen, maar het boeide me niet meer.

Tegenwoordig probeer ik alles van Rascha Peper te lezen, haar laatste boek kan ze waarschijnlijk niet meer zelf afschrijven omdat ze ernstig ziek is. Het eerste boek wat ik van haar las was: “Spaans Hondje” daarna was ik verkocht. Met wisselend enthousiasme ben ik haar blijven lezen.

Wat schrijvers betreft is mijn boekenkast een allegaartje en hij staat propvol. Van het idee, een nieuw boek erin is een oud eruit, komt niets te recht. Boeken doe je niet zomaar weg.

De bibliotheek is voor mij een goede oplossing, maar sommige titels wil je toch in bezit hebben en dan volgt de gang naar de boekhandel.

Kleine lieve lasten

De bejaarde dame die wekelijks van mij een beschreven kaartje krijgt heeft waarschijnlijk geen idee hoe dat werkt. Het schrijven is begonnen naar aanleiding van een opname in het ziekenhuis en daarna dacht ik er geleidelijk mee te stoppen, maar dat is geen optie meer. Elke maandag kijkt ze uit naar de prietpraat die ik stuur.

In het weekend een kaart uitzoeken of maken, liefst iets anders dan vorige week en wat zet ik er nu weer op, zonder veel in herhaling te vallen.

Ze weet als geen ander hoe het weer bij ons is en of de tuin er een beetje fier bijligt,

wat de kleinkinderen hebben uitgespookt, hoe het ze op school of tijdens het sporten vergaat.

Zelfs tijdens vakanties probeer ik het schrijven voort te zetten. Die post is minder ingewikkeld wat betreft het onderwerp. Dan verhaal ik over een fietstocht langs de rivier of vertel over een stad die we hebben bezocht. Dat die kaarten langer onderweg zijn deert haar niet, als ze maar komen.

Hoe was ook weer de slagzin?

Kaartje, kleine moeite, groot gebaar…pfff.

Een foto van mij

Op mijn beide blogs staan door mij gemaakte foto’s.

Recente afbeeldingen van mijzelf zul je er niet tegenkomen.

Een jeugdkiek of eentje waar ik niet herkenbaar in beeld ben gaat nog, maar daar houdt het voor mij echt op.

Bijgaande foto laat het plein voor de Dom in Ferrara zien. Het is zondagochtend na de dienst.

Als je goed kijkt zijn het nagenoeg allemaal mannen die het plein bevolken. De dames zijn al naar huis vertrokken, vermoedelijk om voor de lunch te zorgen.

Ik zelf zit met echtgenoot aan de overkant op het terras te genieten van dit plaatje.

Ferrara is een oude, gezellige vestingstad op de Povlakte in Italië. Buiten de muren ligt een goede stadscamping en deze doet dienst als uitvalsbasis voor de stad zelf en steden in de omgeving zoals Ravenna en Comacchio. De treinverbinding met Bologna is prima. 

Binnen de vestingmuren herbergt Ferrara onder andere een kasteel met een interieur dat zeer de moeite waard is. Enkele musea waarvan die met de kerkschatten en de gobelins in mijn ogen het interessants is.

Je kunt er heerlijk door de straten dwalen, over de vestingwal wandelen en niet onbelangrijk, op de terrassen is het goed toeven.

Als Nederlander voel je je meteen thuis vanwege de vele fietsen die je ziet. Van jong tot oud begeeft zich op dit vervoermiddel door de stad, daarbij weinig verkeersregels in acht nemend.

Je wordt eerder omver gereden door een fietser dan een auto. Wij op onze fietsen doen ons best de hand uit te steken of voor een stoplicht te wachten, maar eigenlijk brengen we daarmee, met name voor de oudere fietsers, het verkeer behoorlijk in de war.
Voor mij is Ferrara een stad om terug te komen.

Toen ik een pseudoniem zocht voor de schrijverij was de keus snel gemaakt. 

Vacuüm van hoop en vrees

Het is voorjaar van het jaar 1977. In de neurologische kliniek wordt je komst aangekondigd.

Jonge man motorongeval, ernstig hersenletsel. We brengen alles wat nodig is voor je in gereedheid.

Puntgaaf zie je er uit, geen breuken, geen wonden. Alleen aan de binnenkant van je schedel is het een puinhoop.

Weken zorgen we voor je, noteren alles wat er maar te noteren valt aan reacties, hoe gering ook.

Wat we zien en de scores die we daarvan bijhouden baren grote zorgen.

Komt het ooit nog goed met je, dat antwoord moeten we aan je verloofde en je ouders voorlopig schuldig blijven.

We vangen hen zo goed mogelijk op. Het verdriet en de zorgen zijn groot.

Je verloofde vertelt dat jullie op de dag van het ongeluk net de laatste afspraken hadden gemaakt voor jullie voorgenomen huwelijk.

Was je er met je hoofd niet bij toen je die bocht, waar je elke dag langskwam, verkeerd nam?

Na drie weken adviseert de zaalarts je verloofde het huwelijk voorlopig af te blazen.

Diep in ons hart vermoeden wij dan al dat het voor altijd zal zijn.

De uitslagen van het hersenonderzoek zijn zo slecht dat van een normaal leven mogelijk geen sprake meer kan zijn. Maar om te kunnen zeggen hoe groot de schade echt is zal er nog veel tijd verstrijken en moeten diverse onderzoeken herhaald worden.

Na 12 weken word je overgeplaatst naar een verpleeghuis waar je mogelijk de rest van je leven als een kasplantje zult voortleven.

Je verloofde reist met je mee in de ambulance, een heel andere rit dan die jullie je een paar maanden geleden hadden voorgesteld.

Antwoord op Spannend

Allemaal reuze bedankt voor jullie uitgebreide, zeer gewaardeerde reacties.

Na het lezen dacht ik even: Ik lijk wel een drammerig kind dat om aandacht vraagt, maar zo is het stuk beslist niet bedoeld. Ik heb van deze reacties wel geleerd dat ik twijfel aan eigen prestatie niet aan een leeg reactieveld moet ophangen.

Ook ik lees veel bij anderen en reageer lang niet altijd, reageren om het reageren is niet de juiste weg, dat ben ik met jullie eens. 

@Elly, wat verschil in interesse betreft heb je gelijk maar het is goed bij elkaar nieuws/wijsheid op te doen. In Boeddha zullen wij elkaar niet vinden, maar in andere zaken is genoeg raakvlak.

@Papagoose, een Trouwschrijver die nooit helemaal uit beeld is. Al kennen wij elkaar niet persoonlijk, ik mis je wel als je weer eens te druk bent. Dat gezamenlijke vleugje Korrewegwijk hangt bij mij nog steeds. Zo’n rare ben ik dan weer.

@Marja, Vroege Vogel, mist bijna nooit. Stimulans om Chris in de Top 2000 een vervolg te geven. 

Mijn waakhond in grammatica. Altijd vol belangstelling. Ik zal zeker verslag doen over Stresa, de titel die ik aan de opdracht gaf.

@Hella, schrijfcoach en Trouwschrijver, ik had mijn eerste ervaringen bij Trouw niet graag willen missen leerzaam was het daar op “diverse” fronten. Wij hielden er een fijn contact aan over. 

Zonder andere reageerders tekort te doen, die van jou hebben voor mij wel extra lading omdat ik nou eenmaal de coach achter je zie. Ik moet altijd lachen om het zinnetje “Juf zegt”, alsof je het zelf lastig vindt te corrigeren, gewoon doen. Bij de Chriscyclus was één opmerking van jou al voldoende om me vlot te trekken. 

Geloof me als je hier in de buurt had gewoond was ik bij jou op cursus gegaan.

Er schijnt dus wel een soort likeknop te zijn zoals Novelle laat weten.

@Novelle, gewaardeerde volger. Ik heb dat knopje bij jouw blog gezien en moet er nog mee aan de slag. Maar de techneut in mij leeft een sluimerend bestaan. Wie weet kom ik nog bij je buurten over het technische aspect als het niet lukt. Eerst zelf doen!!

En ja, ik blijf schrijven. Veel te leuk om te doen.

Tegenstelling

Helder en Troebel

foto ferrara