Pas de deux

Op de camping arriveert, in de stromende regen, een Duits echtpaar.

Uitermate vervelend weer om je caravan met toebehoren neer te zetten. Het onderkomen van Helmut heeft een fors formaat en met enige moeite manoeuvreert hij, met behulp van de mover, de boel op de aangewezen plek.

Zijn vrouw Gretl heeft haar laarzen aangetrokken, dat stapt wat makkelijker rond op het doorweekte grasveld.  

Helmut zet haar in de juiste stand om hem te helpen de luifel op te zetten. Terwijl zij aan het doek hangt om het strak te houden, fröbelt hij de stokken aan elkaar. Er lijkt iets te ontbreken want wat hij ook probeert het frame wil niet passen. Helmut’s bewegingen worden steeds driftiger en zijn gezicht staat op onweer. Gretl verzet geen stap, maar lijkt wel te krimpen onder het gedrag van haar echtgenoot. Na lang passen en meten wordt de luifel weer in zijn cassette gerold.

Het weer leent zich niet voor buiten zitten dus waarom zou je verder nog moeite doen.

Met een boek, droog en warm in je caravan is op dit moment de beste plek.

Niet voor Helmut. Binnen zitten zonder tv gaat hem niet lukken.

Ik ga er achter mijn gordijntjes nog eens goed voor zitten. Het ballet met de schotelantenne wil ik niet missen. Helmut zwiert met het ronde geval zijn hele veldje over terwijl Gretl het tv-scherm in de gaten houdt. Buiten blijft het regenen en binnen sneeuwt het op het scherm gezien het feit dat Helmut’s bühne steeds groter wordt. Hij heeft inmiddels het veldje van de buren bereikt.

Uiteindelijk eindigt de dans in drift en kwakt hij de schotelantenne in de achterbak van zijn auto.

Arme Gretl, zij zit een hele avond met een narrige Helmut opgescheept. Ik benijd haar niet.

Met stralend weer ben ik op onze volgende pleisterplaats opnieuw toeschouwer van een Pas de deux. Deze keer is het een Belgische toerist die plek zoekt voor zijn schotel. Bertrand doet dit echter met meer geduld dan Helmut. Daarbij reist hij in een groep en heeft dus een Corps de ballet dat voor ondersteuning zorgt. Maar op de boomrijke camping is er voor Bertrand’s schotel geen doorkomen aan om in contact te komen met de gewenste satelliet. 

Ook bij hem blijft het sneeuwen.

Deze dans eindigt met een gelaten ophalen van de schouders. Het Corps de ballet waaiert uit.

Terwijl ik me weer verdiep in “Ceasarion” van Tommy Wieringa, gaat de schotel terug in de verpakking.

Vogels spotten

We maken een fietstocht in het natuurgebied Le Brenne.

In de reisgidsen en de folders hebben we gelezen dat je hier in diverse meren bijzondere vogels kunt zien.

Vrijliggende fietspaden zijn er niet en in dit ‘beschermde’ gebied is normaal autoverkeer toegestaan. Om ons goed zichtbaar te maken hijst echtgenoot zich in een knaloranje hesje waar zelfs de koeien van opkijken.

Volgens mij jaagt hij de vogels de stuipen op de veren als hij in deze outfit een observatiepunt betreedt, maar op die plek zijn we nog lang niet. Veel grond blijkt privé-eigendom en is voor publiek niet toegankelijk, maar er blijft genoeg over om fietsend van te genieten. We fietsen door bossen, langs weilanden met prachtig bruine koeien en velden die geel zien van de boterbloemen.

We horen voortdurend zingende vogels en ook de krekels laten zich evenals de kikkers niet onbetuigd.

De observatiepost die we als einddoel hebben ligt goed verscholen en het laatste stuk leggen we te voet af over een modderig pad. Echtgenoot legt ook het hesje af en stilletjes betreden we het houten gebouwtje. Een echte vogelaar in camouflagekleding staat met een enorme telelens het meer af te turen. Onze kleine kijkertjes lijken opeens belachelijke speeltjes. De vogelaar houdt het na zo’n tien minuten voor gezien en vertrekt. Achteraf begrijpen we waarom. Hoe we ook kijken door ons speelgoed, we komen niet verder dan twee waterhoentjes met een jong, een enkele fuut en wat kleine meeuwtjes. Allemaal grut dat bij ons thuis in de gracht dobbert. Een illusie armer stappen we weer op de fiets en maken het rondje af.

Le Brenne, een ervaring om nooit te vergeten.

Op weg naar Santiago de Compostela

In het sanitairgebouw staat een vrouw één pannetje en één bord af te wassen. Ze ziet er moe en verwaaid uit. Ze vraagt of het hier, in de buurt van Auxerre, ook al dagen slecht weer is.

Ik beantwoord haar vraag met een bevestiging en vertel er meteen bij dat het in Verdun, onze vorige pleisterplaats, zo mogelijk nog slechter was. Daar blijkt ze alles van te weten want dat heeft ze daar zelf aan den lijve ondervonden.

Vandaag is ze uit Troyes komen fietsen. Dat verklaart haar verwaaide uiterlijk.

Voor ze het zelf zegt weet ik het al, een pelgrim op weg naar Santiago de Compostela.

Ze noemt de datum van vertrek uit Nederland en ik weet, uit ervaring, dat het daarna alleen maar slecht weer is geweest. Zelfs in onze comfortabele caravan hebben we af en toe schoon genoeg van de regen en de zompige grasveldjes.

Hoe moet dat zijn in je eentje op je fiets. Ongeveer 100 kilometer per dag maken en ‘s avonds op doorweekte grond in je kleine tentje kruipen. Waarom onderneem je zo’n expeditie en wat doet zo’n tocht met je? Natuurlijk stel ik die vragen niet in deze korte ontmoeting. 

In dat sanitairgebouw komen we niet verder dan een praatje over leuke ontmoetingen en de grote solidariteit onder pelgrims met hetzelfde einddoel.

Om 20.00uur ritst ze haar tentje dicht. Vroeg in de slaapzak om morgen fit aan een nieuwe etappe te beginnen.

Als ik de volgende morgen op weg ben naar de douche, zit zij al minstens twee uur in het zadel.

Wat de reden van een dergelijke pelgrimage ook mag zijn, ik bewonder het zeer.

Zelf zal ik er nooit aan beginnen. Zelfs met mooi weer zou ik halverwege de eerste 100 kilometer al afstappen en opgeven.

foto ferrara

Je ne parle pas Francais

Als een duveltje uit een doosje duiken er twee dames op als we een klein kerkje betreden.

Ze kraaien ons van harte welkom en doen meteen alle lichten aan zodat we de expositie van de plaatselijke school voor kunstnijverheid goed kunnen bekijken. Tja, dat hebben we niet verwacht achter de oude kerkdeuren. Alle klassen zijn opgetrommeld mee te doen gezien de kwaliteit van de tentoongestelde stukken. We willen niet onaardig zijn en bezichtigen een aantal kunstwerken.

De gebrandschilderde ramen van het kerkje vallen een beetje weg vanwege de aangebrachte panelen om de hedendaagse kunst te showen.

Als we het kerkje willen verlaten worden we door één van de dames staande gehouden.

Ze heeft een lijst in haar handen en wil een uitgebreide uitleg beginnen.

Ik haast me in mijn beste Frans te zeggen.

“Je ne parle pas Francais”, maar zij steekt, in nog beter Frans, van wal.

Pas als ik zeg: Je ne comprends pas, je suis de Pays-Bas.” houdt ze teleurgesteld haar mond.

Wij wensen de dames een “bon journee” en maken ons snel uit de voeten.

Een kanarie in een kooitje

foto ferrara

Mevrouw Laarman heeft een indicatie voor het verzorgingshuis.

Ze is in afwachting van meneer Fluitsma die met haar een intakegesprek zal hebben.

Haar grootste zorg betreft de poezen Bert en Ollie die ze van een vakantiereis in Italië heeft

overgehouden. Zij en de poezen zijn onafscheidelijk.

Als meneer Fluitsma zijn opwachting heeft gemaakt en aan de thee zit, confronteert ze hem meteen met haar twee metgezellen. Wat haar betreft hoeft het gesprek niet lang te duren als Fluitsma niet bereid is haar twee poezen ook op te nemen in zijn tehuis.

Hij probeert haar uit te leggen hoe moeilijk het is om huisdieren te houden in een verzorgingshuis. Honden moeten worden uitgelaten en poezen geven veel werk als de kattenbakken gereinigd moeten worden. 

Een kanarie in een kooitje mag, maar daar ligt ook de grens.

Mevrouw Laarman gruwt bij het idee.

Toen haar echtgenoot overleed heeft ze daar veel verdriet van gehad, maar dat ze de volière met inhoud kon opruimen heeft een enorme opluchting gegeven.

Ze kreeg de zenuwen van het gefladder en getjilp dat de hele dag was te horen.  Het was de grote liefde van haar man en die heeft ze hem gegund. Dat haar liefde voor de kat erbij inschoot heeft ze op de koop toegenomen. 

Als ze na zijn overlijden samen met een vriendin met de bus naar Italië gaat valt ze daar pardoes voor een stel zwerfkatten dat dagelijks hun appartement bezoekt.

Ze ziet zich kans de beestjes mee te smokkelen naar Nederland en daar liggen ze nu al vijf jaar naar tevredenheid in haar vensterbank.

Meneer Fluitsma zet alle zeilen bij om haar te overtuigen van de gezelligheid die een zingende kanarie toch kan bieden. En dat het schoonmaken van een vogelkooitje minder belastend is dan het schoonmaken van de kattenbak. Twee katten zal ook vast stank geven in de kamer waar ze gaat wonen.

“Ik ga helemaal nergens wonen”, zegt mevrouw Laarman. “Geef die indicatie maar aan iemand die van kanaries houdt.”

Zonder Bert en Ollie komt ze niet naar het verzorgingshuis, laat dat Fluitsma duidelijk zijn.

Dat zijn naam haar ook niet bevalt laat ze achterwege.

Op en Rond de Deur

Handige Deurklinken
Klik voor het blog op de deurklink
rechts op de pagina

Tegenstelling

Overdadig-Armoedig

Na afloop van de markt in Turijn

overdadig afval oogt armoedig

foto ferrara