In de wachtkamer 3 (slot)

Ondertussen verstrijkt de tijd en gebeurt er niet veel meer. Om de tijd te doden verdiep ik me in een oude Libelle. Het blad biedt weinig vertier.
De mevrouw met de kerstmuts sluit  weer aan, maar haar man is nog niet vrijgegeven. Stiekem vraag ik me af of hij straks met muts en al tevoorschijn zal komen.
Na verloop van tijd komt de man met het harde stemgeluid wel terug in de wachtkamer.   Blijkbaar is de lichte narcose nog niet helemaal uitgewerkt want hij helt lichtelijk over aan de arm van een verpleegkundige die hem voorzichtig op een bank drapeert. Neemt niet weg dat hij vraagt of de pleeg vannacht in de stille nacht naar de kerk gaat. 'Nee', zegt ze. 'Ik moet werken, iemand moet dienst doen. Gaat u wel?' 'Ik niet', loeit de man. 'Maar mijn vrouw is gelovig, zij gaat wel.' De echtgenote in kwestie oogt niet erg op haar gemak. Ik zie haar diep zuchten.
De verpleegkundige vertelt haar dat alles goed is verlopen, maar dat haar man nog een beetje wankel is. Ze adviseert nog even in de wachtkamer te blijven zitten, maar daar voelt de dame niet voor. Ze wil naar huis. Op weg naar de lift met haar man aan haar arm komt ze er snel achter dat het zonder rolstoel niet gaat lukken. Ze zet hem op een stoel en kijkt wat hulpeloos om zich heen.
De secretaresse achter haar balie legt uit dat alle rolstoelen beneden in de hal staan. Wat nu? Haar man alleen laten lijkt geen optie. Ik zie de hulpeloosheid in haar blik toenemen en kom overeind. Ik bied aan een rolstoel te halen. Ik zit daar tenslotte te niksen en copy op te doen voor een blog. En zo maak ik toch mijn loopje en haal in plaats van mijn boek een rolstoel. Als ik boven uit de lift kom staat ze mij met haar man aan haar arm al bij de liftdeur op te wachten. Geduld is blijkbaar niet haar beste eigenschap. Als we haar man in het stoeltje hebben gezet, neem ik mijn plaats in de wachtkamer weer in, waar mijn goede daad door een aantal wachtenden op prijs wordt gesteld. Ik neem het compliment in ontvangst en zeg dat het geen moeite kostte. Ik zeg niet dat het me spijt dat ik door die goede daad de aftocht van meneer en mevrouw Kerstmuts heb gemist. Lang kan ik er niet om treuren want ik word gehaald. Echtgenoot mag door naar het volgende onderzoek. Dit keer is de wachttijd van korte duur. Tegen de middag zijn we thuis. De komende dagen zullen we in alle rust doorbrengen en geen activiteiten ondernemen. Wat er na de kerstdagen gebeurde was al te lezen in. 'En dan is alles anders.'

In de wachtkamer 2

Natuurlijk zit ik in die wachtkamer met gemengde gevoelens, maar wat daar zoal voorvalt leidt ook fijn af. Niet lang nadat de man met de kerstmuts is opgehaald trekt een ander, ouder echtpaar de aandacht. Terwijl de man de koffieautomaat passeert verkondigt hij op luide toon dat hij geen koffie mag omdat hij nuchter moet zijn voor het onderzoek. Op weg naar een hoge leestafel verderop in de wachtruimte herhaalt hij de boodschap nog drie keer. Daar aangekomen verdiept hij zich hardop lezend in de aanwezige krant.
Het kost hem moeite de berichten goed te lezen. 'Heb je je bril niet mee?' vraagt de echtgenote die tot dan heeft gezwegen. 'Tuurlijk niet', loeit de man. 'Die ligt in de auto, wat moet ik hier met een bril?' De ex-pleeg in mij heeft inmiddels de diagnose gesteld dat deze man niet meer 100 % over zijn brein beschikt en dat hij bloednerveus is voor het onderzoek. De verpleegkundige die hem ophaalt ontfermt zich warm over het druk pratende slachtoffer. In de wachtkamer keert de rust weer. Het wordt zo rustig dat ik letterlijk meekrijg hoe twee mannen van verschillende leeftijd al pratend uit een spreekkamer komen. De jongste vraagt aan de oudste of hij een beetje heeft begrepen wat er gezegd is. In gebrekkig Nederlands hoor ik het antwoord. 'Ja, ja, een bietje.' De jonge begeleider legt uit dat hij C. alles zal uitleggen en dat C. dan de dochter van de man zal bellen. Als dat maar goed gaat. Een boodschap uit de derde hand. Wie wel eens op een cursus heeft gezeten waarin je een verhaal moet doorvertellen weet dat er van het oorspronkelijke verhaal niet veel overblijft. Ondertussen ontvangt de secretaresse achter haar balie de ene na de andere cliënt.
Meestal gaat het om een doorverwijzing naar de goede wachtkamer, maar soms is er toch een boodschap van een andere orde en krijg je in de wachtkamer, met de oren gespitst, mee hoe een potje met faeces gevuld moet worden en waar het moet worden ingeleverd. Tja, je kunt niet alles achter gesloten deuren afhandelen.
Al die tijd zit naast mij een man die stoïcijns op zijn telefoon blijft kijken. Duidelijk ook iemand die de wachtruimte benut waarvoor ze is bedoeld ... wachten. En dan verschijnt zijn vrouw. Met een blijde lach op haar gezicht zegt ze. 'Helemaal schoon, we kunnen naar huis.' Hoe mooi is dat de dag voor Kerst. Wetend dat ons een andere boodschap wacht ben ik oprecht blij voor dit echtpaar.

Wordt vervolgd.

Pest in

De afgelopen week had ik al de indruk dat mijn koffiezetapparaat op instorten stond en jawel hoor, zondag kortsluiting. Tada, maar ik zag een hoofdlekschakelaar in een verkeerde stand staan. Palletje teruggeduwd en alles werkt weer in de keuken. Behalve het koffiezetapparaat, dat is echt ter ziele evenals Blokker, dus rest een gang naar de mediamarkt. Nou daar staan de jongelui niet te wachten op een bejaarde die een kleinigheid wil aanschaffen. Nee liever een langdurige demonstratie van een beeldscherm waarvan de kleuren je verblinden. Ik werd twee keer doorverwezen naar dezelfde knul die een langdurige klant had. Aan dat consult kwam dus geen eind en ik besloot dan toch maar via internet een poging te wagen. Diep in mijn hart stuit me dat tegen de borst. Het is een van de redenen dat je niet meer bij Blokker terecht kan. Ik zie dat het gewenste attribuut op voorraad is en plaats een bestelling en tik in dat ik het in de winkel kom halen.
Betaal meteen dus je zou zeggen, een fluitje van een cent. Nog dezelfde avond krijg ik een bevestigingsmail met de mededeling dat ik vandaag het koffiezetapparaat na 14.00 uur kan afhalen. Voor de zekerheid noteer ik het artikelnummer op een briefje, kijk nog even op mijn telefoon bij de bankgegevens, ID op zak en op naar de Mediamarkt.  Een vergeefse tocht, ik kan geen QR-code laten zien en krijg de bestelling niet mee. Voor de duidelijkheid het gaat hier om een bedrag van 33 euro. Thuis maak ik een foto van de bewuste mail, zoek nog langdurig naar de QR-code, op aanraden ook in de spam, maar de code is er niet. Voor de tweede keer vang ik bot bij dezelfde dame. Ze is onverbiddelijk ik krijg het apparaat niet mee. Geheel tegen mijn gewoonte word ik onvriendelijk en zeg dat ik niet blij met twee vergeefse fietstochten zonder resultaat. Ik heb alle bewijzen op zak behalve de QR-code.
Thuis heb ik een cappuccino uit een zakje genomen, maar om te zeggen dat ik er een beter humeur van kreeg ... Sterker nog ik heb even flink gehuild. Blijkbaar is dit voorval een valkuil waarvoor ik door menigeen word gewaarschuwd.
Als die code echt niet komt, heb ik toch een probleem. Een koffiezetapparaat dat betaald is, maar mooi geen bakje troost. 

In de wachtkamer 1

De dag voor Kerst moet meneer F. twee onderzoeken ondergaan.
Gelukkig kunnen ze op één ochtend worden ingepland.  Alleen moet tussen de onderzoeken een rustpauze worden ingelast. Ik besluit de wachttijd door te brengen in de wachtruimte op de poli voor maag-darm-leverziekten. Het is me namelijk gelukt in de vroege ochtend op het ziekenhuisterrein een riante parkeerplek te vinden en wie zegt me, dat als ik een paar uur naar huis ga, ik weer zoveel geluk heb. Voor het geval ik me ga vervelen heb ik een leesboek meegenomen, maar ik laat het achter in de auto met het idee straks een loopje te hebben.
Oren en ogen open posteer ik me aan een hoge tafel. Uit ervaring weet ik dat je daar het prettigst zit en je kunt er prima schrijven voor het geval zich iets voordoet wat je ooit tot een bruikbaar verhaal kunt smeden. Vandaag is dat het geval. Mijn oog valt op de ruggen van een volwassen echtpaar met daarboven twee rode kerstmutsen. Ik ben niet erg in de stemming om er de humor van te zien, maar mezelf kennende zou ik het onder normale omstandigheden ook ver gezocht vinden. Maar goed ieder zijn lolletje.
Als een verpleegkundige een naam afroept komt er beweging in de mannelijke helft van het mutsenduo. Bij het zien van de hoofdbedekking zegt de pleeg. 'Ha, ik heb vandaag de hoofdprijs.' 'Nee', zegt de man. 'Die heb ik', en wijst op zijn vrolijk gemutste vrouw. Kijk dat is nog eens een liefdevol compliment.
Hij wordt meegenomen en zij vertrekt naar elders tot ze wordt opgeroepen om haar kerstman weer op te halen. Of hij na enige tijd ook goed gemutst vertrekt krijg ik helaas niet mee omdat ik een goede daad verricht, maar daarover bericht ik in het volgende blog.

En dan is alles anders

Tja, wat zal ik vertellen over de afgelopen weken, waarin ons rustige, winterse leven bijna van het ene op het andere moment omsloeg in een neerwaartse spiraal. Op 2 december ging mijn echtgenoot naar de huisarts. Hij voelde zich niet fit, was moe en lusteloos. Eigenlijk ging hij met het idee dat er mogelijk sprake was van een laag Hb dat met een ijzertabletje vast was op te lossen. Maar de huisarts nam geen genoegen met alleen een vraag om bloed te prikken. Ze keek even verder dan haar neus lang was en bij haar gingen alle alarmbellen rinkelen. Nog diezelfde dag kwamen er zorgwekkende labuitslagen binnen en zij zorgde voor een spoedcircuit aan onderzoeken die met hulp van specialisten allemaal nog voor de Kerstdagen werden gerealiseerd. Maar de agressieve aandoening deed in razend tempo zijn verwoestende werk. Details hierover laat ik achterwege. De dag na Kerst werd Mart opgenomen. Zijn laatste week is hij liefdevol en attent verzorgd. Na twee dagen ging hij naar een ruime eenpersoonskamer waar ook een bed voor mij stond. Wij zijn in zijn laatste week dus voortdurend samen geweest en dat was heel waardevol en troostrijk. Oudejaarsavond keken we samen naar het vuurwerk boven zijn geliefde stad. Wat het emotioneel met ons deed hou ik voor mezelf. In overleg werd de volgende dag besloten Mart meer comfort te bieden en 2 januari is hij, met mij naast zich, rustig ingeslapen. Wat zich in die laatste week in harmonie heeft afgespeeld in ons gezin zal ik uit privacyoverwegingen hier niet toelichten.
Over de afgelopen periode ben ik nog niet uitgeschreven, maar dan gaat het meer over mijn eigen persoonlijke belevingen.
Voor nu wil ik jullie opnieuw bedanken, dit keer voor de lieve reacties bij mijn terugkeer in Blogland. Het zal per dag verschillen, maar ik doe waar ik me goed bij voel.

Lieve Mensen

Vanavond is het een week geleden dat mijn kinderen, kleinkinderen en ik eindeloos veel handen hebben geschud. Zoveel fans die afscheid van mijn Mart kwamen nemen. Meelevende, lovende woorden vielen ons ten deel.
De oude leermeester, aimabele man, inspiratiebron voor velen, wandelende enceclopedie, oprecht, aardig, recht door zee.
En dan heb ik het niet eens over de post die nog steeds binnenkomt en die me soms tot huilen brengt. Ook Blogland heeft zich niet onbetuigd gelaten, terwijl Meneer F. wat betreft internet niet zo aimabel was. Ik wil jullie bedanken voor alle blijken van meeleven ook al tijdens de weken waarin Mart steeds zieker werd. Ik hield hem daarvan op de hoogte, sommige namen moest ik uitleggen van anderen wist hij, oh die van de tegenstelling of de gezichtjes. Met haar was je in Haarlem.
Ik voelde me gesteund door al jullie berichten. Per mail, per sms, per post en zelfs een condoleanceregister onder code van Matroos van Varend Volk. Blogland, een fijn gezelschap, daar zou iedereen een voorbeeld aan moeten nemen. Ik probeer de blogdraad weer op te pakken en zal jullie nog vertellen over de afgelopen weken. Het was een heftige tijd, maar we hadden het ook goed samen. Dat te weten geeft een gerust gevoel. Mart zijn uitvaart in besloten kring was een sfeervol gebeuren, in de stijl die hij voor een groot deel zelf geregisseerd had.
Voor vandaag is het wel even genoeg. 

Bericht

Mijn echtgenoot die op mijn blog de titel Meneer F. had is 2 januari overleden.