Bloemen verzorgen

‘Goedemorgen, en hoe gaat het met ons vandaag?’

Verbijsterd hoor ik de vrolijke toon van de man die, ondanks de brief op de deur, de ziekenkamer binnenkomt.

Hij posteert zich aan het voeteneind en neemt de patiënt in bed monsterend op.

Deze reageert totaal niet op de bezoeker en de gestelde vraag. Voor mij is dat een teken dat mijn, altijd zo vriendelijke zwager, geen boodschap heeft aan deze man.

‘Wie bent u?’ vraag ik. De kleding van de vrolijkerd lijkt in niets op een ziekenhuisuniform dus vanuit die hoek kan de overdreven belangstelling niet komen.

‘Ik noem mezelf altijd het bloemetje van de week, ik ben vrijwilliger en verzorg de plantjes en bloemen van de patiënten en kom ook hier elke dag even kijken hoe meneer het maakt.’

‘En ondertussen bevredig ik mijn nieuwsgierigheid’, denk ik kwaadaardig.

Ik zeg de man dat de familie deze zaken zelf verzorgt tijdens de waakuren die zij doorbrengt in deze kamer en dat de patiënt met rust wil worden gelaten. Het bericht op de deur is niet voor niets aangebracht. “Alleen familie, bezoek in overleg.”

‘Oh, maar ik doe het graag hoor.’

‘Dat begrijp ik, maar we doen het zelf,’ hou ik vol.

Mijn doodzieke zwager ligt op dergelijke vrijwilligers niet te wachten.

Het bloemetje van de week kan niet nalaten hem over zijn bovenarm te strijken voor hij de kamer verlaat.