Chris Faber 14

Onbetaald verlof

‘Met Lydia Postma, ik heb beloofd u op de hoogte houden over de toestand van Joost. Maar eerst wil ik mijn excuses maken. Tijdens onze ontmoeting in Coimbra was ik niet bepaald vriendelijk, ik was moe en aangeslagen.’
‘Mevrouw Postma excuses zijn niet nodig, ik begreep het wel. Ik ben blij dat u belt, is er nieuws?’
‘Er is vandaag opnieuw hersenonderzoek bij Joost gedaan en dat ziet er zo goed uit dat de artsen morgen gaan proberen hem geleidelijk uit de kunstmatige slaap te halen. Als dat lukt, kan ook de beademing worden afgekoppeld. Hopelijk reageert Joost goed op deze handelingen. Afhankelijk daarvan kan hij over enige tijd naar Lissabon vervoerd worden. Dat betekent dat ik nog wel een tijdje in Portugal zal zijn.’
‘Ik ben blij te horen dat er redelijk positieve berichten zijn, maar ik begrijp dat er meer is. Vertel wat het probleem is, waarmee kan ik helpen?’
‘Nadat we die onheilstijding over Joost kregen heeft mijn baas me meteen vrij gegeven om naar Portugal af te reizen. Over de duur van mijn verblijf is in de haast met geen woord gerept, maar ik kan hier niet weken blijven zonder dat het consequenties heeft. Ik werk in de bibliotheek in Zwolle en mijn afwezigheid wordt nu door collega’s waargenomen. Gisteren had ik contact met de directeur en die gaf me de volgende keuze: of ik neem vakantiedagen op of hij regelt vier weken onbetaald verlof. Het is nu maart en ik vind het bezwaarlijk om zo vroeg in het jaar al veel vakantiedagen op te nemen, terwijl ik niet weet wat er nog moet gebeuren als Joost weer op Nederlandse bodem is. Ik wil niet al mijn vrije tijd opmaken die ik misschien nog hard nodig heb. Ik zit niet zonder spaargeld dus een maand zonder salaris zal ik heus wel uitzingen. Aangezien u er zo op aandrong om te helpen hoop ik daarover met u iets te regelen. Zoals het nu lijkt worden mijn verblijfskosten door Joost zijn verzekering gedekt dus daarover maak ik me voorlopig geen zorgen, maar als dat anders uitpakt gaat het aardig in de papieren lopen. Ik heb mijn baas bedenktijd gevraagd en gezegd dat ik hem morgen terugbel.’
‘Goed beschouwd vraagt u me of ik die maand onbetaald verlof wil overbruggen. Gezien de omstandigheden en mijn aanbod lijkt me dat een redelijke vraag, heeft u er over nagedacht hoe u dat geregeld wilt hebben?’
‘Om het zuiver te houden is het misschien verstandig dat u contact heeft met mijn baas wat betreft mijn maandsalaris, maar daarover wilde ik eerst met u gesproken hebben.'
‘Ik vind het een goed voorstel, geef mijn telefoonnummer maar door dan wacht ik een telefoontje van uw baas af. Daarna neem ik contact met u op. Ik ben blij dat ik iets kan doen, mevrouw Postma.’
‘En ik ben blij met uw geruststellende reactie. Wij gaan elkaar vast vaker spreken, ik zou het prettig vinden als u me voortaan Lydia noemt.’
'Op voorwaarde dat ik voortaan Chris heet. Regel morgen je zaken, ik wacht een telefoontje af en daarna spreken wij elkaar weer.’
‘Dank je wel, ik ga met een gerust hart naar bed.’

Opnieuw nemen Joost Postma en zijn zus bezit van Chris zijn gedachten. Zijn sociale hart denkt aan Lydia die in haar eentje in Coimbra aan het bed van haar broer zit.  

Zal hij haar voorstellen een dag samen op te trekken. Ze zouden de universiteitsbibliotheek kunnen bezoeken, gezien haar beroep moet dat Lydia zeker aanspreken. De bibliotheek is wereldberoemd en de foto’s die Chris gezien heeft spreken boekdelen. Uiteindelijk wint zijn verstand, het lijkt hem beter de verstandhouding zakelijk te houden. Morgen zal hij haar de tip geven over de ruimte die van onder tot boven vol oude boeken staat. Als het telefoontje van Jacintha lang op zich laat wachten heeft hij zelf tijd genoeg nog eens naar Coimbra te rijden. 

Het gesprek met de baas van Lydia verloopt soepel. De man waardeert Chris zijn hulp zodat zij zich, zonder zorgen over haar eigen situatie, op haar broer kan concentreren. Als Chris met Lydia de manier van betalen overeenkomt voldoet het bedrag van haar nettosalaris. De salarisadministratie zorgt voor loonheffing en dat soort zaken.
In het gesprek wat hij daarna met Lydia heeft, laat ze weten dat ze het bedrag op haar rekening wil hebben als ze weer in Nederland is. Met de geboden hulp van Chris hoeft ze zich op dit moment om de financiën geen zorgen te maken. Ze is hem er dankbaar voor. Tot slot tipt Chris haar over de bibliotheek. Het blijkt dat Cor Jansen ook daarin zijn werk heeft gedaan, hij adviseerde haar af en toe de zinnen te verzetten en wees op de bezienswaardigheden van de stad.
‘Die bibliotheek ga ik beslist nog bekijken. Nogmaals bedankt voor je hulp, je hoort van me als er meer nieuws is.’

Tevreden over de gang van zaken zet Chris zich achter de laptop voor een uitgebreide mail aan de familie in Veenwijk. Zo goed mogelijk probeert hij zijn logeeradres te beschrijven. Hij doet verslag over de afspraak met Lydia Postma, de excursie die Leo gaf op zijn bedrijf en de treinreis daarna door de Dourovallei. Het bezoek aan Quinta Rodrigues laat hij achterwege. De deal met Lydia zal voldoende stof doen opwaaien. Hij hoort schoonzus Janneke al zeggen. ‘Typisch Chris, de redder in nood uithangen, dat gaat hem nog eens opbreken.’
Chris haalt zijn schouders op en klapt de laptop dicht. Tijd om weer eens de toerist uit te hangen. De rest van de dag brengt hij door in de omgeving van Vila Real waar hij onder andere het Casa de Mateus bezoekt. Op het bijbehorende wijnlandgoed wordt de beroemde Mateus Rosé geproduceerd. Chris heeft geluk met het weer, de voorgevel van het imposante buitenverblijf met sierlijke torentjes weerkaatst in de spiegelgladde vijver. Aan de achterkant van het paleis wandelt hij door een tuin met buxushaagjes die in fijne patronen zijn geknipt. Het geheel zou bij Paleis Het Loo niet misstaan.

Een paar dagen later belandt Chris tijdens zijn omzwervingen op de sfeervolle, kleurrijke markt in Barcelos. Op deze plek komt Portugal van heinde en verre samen om gevarieerde handelswaar aan de man te brengen en te kopen. Als je vooraan in je blootje begint, ben je aan het eind volledig gekleed, inclusief schoeisel en hoofddeksel en heb je stokvis, een levende kip, groente en fruit, tafelkleden en een heiligenbeeld onder je arm. Chris vindt hier de klompen die hij aan Jacintha’s voeten zag. Hij schaft zich een paar aan met licht leer. Als hij ze hier niet gaat dragen, kunnen ze in Veenwijk in de tuin dienstdoen. Bij de kraam met strohoeden staat hij lang te aarzelen, maar uiteindelijk maakt hij zijn keus. Een gleufhoed met een niet te brede rand.
Voor Janneke en Brecht koopt hij kleurige tafelkleden. Het fototoestel draait overuren, de hele markt is een fotogeniek decor. Een bejaard echtpaar dat tussen de waar uit eigen moestuin zit, de man die op de hand stokvis weegt voor hij tot kopen overgaat, de kraam vol bruin aardewerk en glimmende pannen die het zonlicht weerkaatsen. Kortom de toerist op deze markt komt ogen tekort.

Als Chris eind van de middag zijn auto bij de quinta parkeert vindt hij Leo op zijn pad. Deze ziet de strohoed en de klompen op de achterbank liggen en schiet in de lach.
‘Ik zie dat je de inburgeringscursus bent begonnen, misschien is het tijd voor een hernieuwde kennismaking met een glas port.' Tijdens een gezellig gesprek met zijn beide huisbazen slaat Chris zich dapper door de zoete drank heen. Eenmaal terug in zijn eigen onderkomen hapt hij met smaak in de schuimkraag van een koud glas Sagres.