Chris Faber 17

Huisvesting

Voor de derde keer tijdens zijn verblijf in Pinhão, rijdt Chris het erf van Quinta Rodrigues op. Dit keer in gezelschap van Maaike. Haar missie om hem aan woonruimte te helpen lijkt vooralsnog niet te stranden in onwil van Jacintha.
Voor ze de aangebouwde vleugel laat zien wil ze eerst over haar leven met Jaime vertellen. Ze vraagt Maaike te vertalen, als ze helemaal is uitgesproken.
Roerend in haar thee begint ze haar verhaal.
‘Jaime en ik zijn getrouwd toen ik 20 jaar was, Jaime was 25 en enig kind. Dat wij geen kinderen kregen was een groot verdriet in ons bestaan. We hadden een huisje gevonden in Tua, maar Jaime werkte bij zijn vader op het wijngoed, na diens overlijden hebben wij het bedrijf voortgezet. Toen is de uitbouw achter de quinta gebouwd waar moeder Rodrigues haar intrek nam en zijn wij in de quinta gaan wonen. We hebben tot haar dood voor haar gezorgd. Haar huisje is daarna als opslagruimte in gebruik genomen, hoewel ik moet toegeven dat het inmiddels een schuur voor afgedankte rommel is. Het ging zo goed met het bedrijf dat Jaime wel een investering in een nieuwe pers aandurfde. Dat hij niet lang daarna ziek werd en uiteindelijk overleed had hij natuurlijk niet voorzien. Hij is 53 jaar geworden.’
Aan haar ogen die vochtig worden ziet Chris dat het ophalen van herinneringen grote moeite kost. Wanneer hij haar bemoedigend toeknikt om door te gaan, slaat ze haar ogen neer. ‘Ik voelde het als mijn plicht het bedrijf voort te zetten en met hulp van Vasco en Carlos is dat tot nu toe redelijk gelukt. Dat er achterstallig onderhoud is, heeft u onlangs gezien. Hoe wij dat samen gaan oplossen, staat nog niet zwart op wit en nu ligt er al een nieuwe vraag waarvan ik niet goed weet wat ik daarmee moet.
Tot overmaat van ramp heb ik vannacht gedroomd dat Jaime voor mijn bed stond.
Ik heb hem om raad gevraagd, er kwam geen antwoord. Ik denk dat hij uw aanwezigheid op mijn erf afwijst. Vanmorgen ben ik naar de kerk gegaan om te biechten. Tot mijn verbazing vindt Padre Bardorino dat ik het ook als toestemming van Jaime kan opvatten, voor mij zou dat een positief besluit eenvoudiger moeten maken, maar ik ben daarover met mijn gevoel niet in het reine. Ik wil mijn vriendin Maaike niet voor het hoofd stoten en kijken kan geen kwaad. Het zal jullie, gezien de rommel en het vuil, niet meevallen.’
Als Maaike haar vertaling heeft afgerond krijgt Chris niet de kans er iets op te zeggen. Om haar emoties niet verder uit de hand te laten lopen staat Jacintha resoluut op. Augusta, die onder Chris zijn stoel is gaan liggen, volgt haar voorbeeld.

‘Zullen we dan maar? We moeten buitenom want de binnendeur is dichtgetimmerd. Toen we het gebouwtje als opslagruimte in gebruik namen heeft Jaime destijds op de kopse kant een toegangsdeur laten maken. Je komt meteen in de voormalige woonkamer binnen. Ik was er tijden niet geweest, nadat Maaike gisteren was vertrokken ben ik gaan kijken. Ik ben erg geschrokken van de troep die er ligt en hoe vuil het er is. Zelfs als meneer Faber hier niet komt wonen, moeten de jongens flink opruimen.’
Maaike schrikt van de stoffige chaos, de muffe stank en het spinrag dat als een rafelig gordijn voor de ramen hangt. Het aangekoekte vuil op de ramen belemmert het uitzicht op de kleine boomgaard. Half vergane oogstmanden, in onbruik geraakt gereedschap en houten pallets liggen door de ruimte verspreid. Voor een opening, die ooit als open haard dienst deed, ligt nog een stapel houtblokken. Een verroeste motormaaier belemmert de doorgang naar de rest van de vertrekken. Chris duwt het obstakel opzij, de vrijgekomen deur gaat moeizaam open. Erachter ligt een gang met aan het eind de dichtgetimmerde deur die toegang tot de quinta gaf. Er zijn nog twee deuren. Achter één bevindt zich een badkamer met wastafel, douche en een toilet, achter de andere  komt een redelijk ruime slaapkamer met een kleine raampartij tevoorschijn. Ook hier overheerst een jaren oude stoflaag, de grasmaaier heeft er blijkbaar voor gezorgd dat deze ruimte leeg bleef. In het stof op de plavuizen laten het profiel van drie paar schoenen en de poten van Augusta verschillende patronen achter. Gespannen volgt Jacintha de aandachtige gang die Chris door de ruimte maakt. Hij klopt zo hier en daar op een muur en bekijkt het houtwerk van de ramen. Chris knikt tevreden. ‘Het ziet er allemaal nog goed uit. Als het hier is schoongemaakt doet een lik verf wonderen. Voor de badkamer zal een loodgieter moeten komen, want ik neem aan dat de boel niet meer is aangesloten, het meeste werk zit in de woonkamer.’ 

Terwijl ze daarnaartoe teruglopen, vertaalt Maaike zijn eerste bevindingen.
De bedompte lucht slaat op haar keel, ze zet de buitendeur open. Zonlicht trekt een smalle streep over de grijze vloer. Chris bekijkt de sponning en zegt. ‘Ze zijn in Portugal toch gewend om met de deur in huis te vallen? Als je hier een originele deur inzet, is het probleem met de porta da frente opgelost. Binnen wijst hij op een muur waarin halverwege twee klapraampjes zichtbaar zijn. ‘Als daar een afzuigkap geplaatst kan worden, is het een mooie plek voor een unidade de cozinha.’ Jacintha heeft de Portugese woorden voordeur en keukenblok opgevangen en vraagt aan Maaike. ‘Ziet meneer Faber mogelijkheden, is hij nu al aan het verbouwen?’
‘Heel slim Chris om die woorden te gebruiken, Jacintha vraagt zich af of je mogelijkheden ziet, ik trouwens ook, er moet hier meer gebeuren dan ik dacht.’
‘Oh zeker, dit kan een leuk huisje worden. Er moet grondig worden schoongemaakt en gelucht en deze ruimte moet van onder tot boven op de schop. De loodgieter moet een en ander aan leidingen leggen als hier een keukenblok en een wasmachine moeten komen, mogelijk kan dat vanuit de badkamer, de afstand lijkt me goed te overbruggen. De kans bestaat dat de plavuizen vloer voor een probleem zorgt. Persoonlijk zou ik die graag intact laten, als hij niet te erg beschadigd is. Een beetje sluwe aannemer vindt vast dat vervanging nodig is. Een eventuele restauratie lijkt me een leuke vraag voor Vera en Jan van Dam. De schilder moet het geheel afmaken.’
‘Zo te horen is de bouwvakker in je helemaal wakker en jeuken je handen. Kan ik zeggen dat jij het wel ziet zitten?’
‘Ik laat het wel zien. Als je daarna zegt dat ik er graag over wil doorpraten. En vraag meteen of ze dat meneer achterwege wil laten.’
‘Hou die beleefdheidsvorm nog even vol. De Portugees is dat meer gewend dan wij, dat komt later wel.’
Chris draait zich naar Jacintha en steekt breed grijnzend zijn beide duimen op.
Glimlachend en met opgetrokken wenkbrauwen schudt zij haar hoofd. Ze straalt verbazing uit. ‘Begrijp ik het goed, wil meneer Faber hier echt komen wonen?’
‘Hij wil er in elk geval met je over praten, want er moet wel veel gebeuren.’

In de deuropening vangt een man in een blauwe overall en met eenzelfde strohoed op zijn hoofd die Chris heeft gekocht, de laatste woorden op.
‘Goedemiddag, ik zag hier de deur openstaan en vroeg me af wat er gaande kon zijn, behalve Carlos en ik komt hier nooit iemand.’ Geschrokken draaien ze zich alle drie om. ‘Vasco, dit is de man uit Nederland die ons wil helpen met renoveren.
Meneer Faber, Vasco Nunes, trouwe medewerker op mijn bedrijf.' Vasco stapt naar binnen en steekt zijn hand uit. ‘Prazer em conhecê-lo, senhor Faber.’ Chris heeft in zijn taalgidsje gelezen dat het zinnetje betekent ‘aangenaam kennis te maken’.
Hij herhaalt het woordje prazer en vervolgt. ‘Zullen we ons gesprek in huis voortzetten en is het goed dat Vasco en Carlos erbij aanwezig zijn? Maaike kan hen uitleggen wat zij heeft bedacht.’ Het lijkt hem een goeie zet om op deze manier de heren te overtuigen dat het niet zijn plan is. Mogelijk heeft het meer kans van slagen.
Vasco gaat Carlos halen, als ze allemaal om tafel zitten doet Maaike haar idee over het woonhuis van Jacintha’s schoonmoeder uit de doeken. ‘Meneer Faber ziet wel mogelijkheden, sterker nog ik denk dat hij liefst zo snel mogelijk aan de slag gaat.’
Carlos reageert nukkig. ‘Wat gebeurt er als het hem hier niet bevalt? Dan blijft Jacintha achter met een woonhuisje waar ze niets aan heeft.’ Maaike speelt de vraag door aan Chris. ‘Het lijkt me onwaarschijnlijk dat ik hier niet kan aarden, maar mocht dat wel het geval zijn dan is het een geschikt onderkomen voor vakantiegangers. Jij weet daar alles van.’ Vasco mengt zich in het gesprek. Dat hij en Carlos in de besluitvorming over de renovatie worden betrokken waarderen ze enorm, maar hij vindt dat ze over de huisvesting van Chris niets te zeggen hebben. Het is aan Jacintha om te besluiten of ze Chris op haar erf wil laten wonen. Als zij ermee instemt wil hij, bij wijze van spreken, morgen wel aan de grote opruiming beginnen.  ‘Maaike, vraag of ik mijn ideeën mag uitwerken in een bouwschets zodat ik die over een paar dagen kan voorleggen. Ik wil Carlos en Vasco daar dan graag bij hebben. Vasco kan wel zeggen dat het hen niet aangaat, maar zonder die twee kom ik niet ver. Als ze ja zegt wil je dan afspreken op een dag dat het jou of Leo uitkomt om te tolken.' Ondanks het feit dat Chris twijfel ziet in de ogen van Jacintha, is hij blij met haar instemming. Het valt hem nu pas hoe bruin ze zijn. 

Op de terugrit koopt hij in een winkel in Pinhão een schetsboek, een paar potloden en gum. Kleurpotloden voor logerende kinderen heeft hij ergens in de quinta zien liggen. Thuis bij Maaike praten ze na. Zij denkt dat Vasco op zijn hand is. Carlos heeft de hakken nog in het zand, maar die zal onder invloed van Vasco wel bijdraaien. Dat de mening van Padre Bardorino in zijn voordeel is uitgevallen, is mooi meegenomen.
‘Ja, de hindernis Bardorino lijkt genomen, met wat jij over hem hebt verteld, vermoed ik dat de kas van de kerk ook een rol speelt. Geeft niet, als het maar helpt.’ Chris pakt zijn spullen van tafel. ‘Reuze bedankt voor je geweldige hulp. Ik begin vanavond nog te tekenen.’
Maaike laat hem uit. Op de drempel zegt ze met een grijns.
‘Vergeet in je enthousiasme je taalcursus niet.’