Chris Faber 18

Carlos Cardoso

Nadat Maaike en Chris zijn vertrokken ontstaat in de woonkeuken van Quinta Rodrigues een woordenwisseling. Smalend herhaalt Carlos de woorden van Vasco over een eventuele huisvesting van Chris. ‘Ik begrijp niet dat je bij de eerste ontmoeting met die geld strooiende Hollander al zo’n beetje op je knieën ligt. Ik vraag me serieus af hoe een bouwvakker aan zoveel geld komt, zodat hij niet meer hoeft te werken en waarom hij hier de rijkaard komt uithangen. Wie zegt dat het geen smerig geld is wat hij met louche zaken heeft verdiend. Stel dat het met drugshandel is binnen geschraapt, daar willen wij toch niets mee te maken hebben. Voor je het weet loopt de maffia hier rond. Ik vertrouw die man met zijn vriendelijke blauwe ogen en zijn mooie praatjes voor geen cent.’
‘Ik vond het meteen een sympathieke vent. Je denkt toch niet dat Leo en Maaike met een misdadiger komen aanzetten. Ik vind dat we hem een kans moeten geven, het kan op den duur de zaken op het wijngoed alleen maar ten goede komen. Als hij op het terrein komt wonen is er permanent toezicht op de bouwwerkzaamheden, jij weet heel goed dat dat geen overbodige luxe is.’
Jacintha komt tussenbeide. 'Mannen, op deze manier leidt het tot niets. Ik wil niet dat meneer Faber een wig tussen jullie drijft. Als zijn plannen ervoor zorgen dat jullie als vijanden tegenover elkaar komen te staan, zeg ik hem vanavond nog af. Tot nu toe hebben we, ondanks het verval van de gebouwen, de portproductie draaiende gehouden, dat kunnen we gewoon blijven doen. Desnoods neem ik een nieuwe lening om de zaak op te knappen. Ik wil  nog één ding weten, Carlos. Ben je alleen bang dat Faber fout geld in mijn bedrijf stopt of speelt er meer?’

‘Je kan nog zo’n mooi contract opmaken toch ben ik bang dat hij je met slimme praatjes inpalmt en het wijngoed van jou overneemt om het vervolgens door te verkopen. Dat zal voor Vasco en mij waarschijnlijk niet zonder gevolgen blijven.’
Jacintha kijkt hem verbijsterd aan. ‘Denk je echt dat ik dat laat gebeuren, vertrouw je me zo weinig na al die jaren dat we samenwerken?’ Er valt een ongemakkelijke stilte. Vasco pulkt aan zijn hoed die op tafel ligt, hij kent de angst van zijn maat. Tot zijn ongenoegen heeft hij hem niet op andere gedachten kunnen brengen en nu ligt zijn wantrouwen tussen hen in op tafel.
Jacintha staat op en schenkt drie glaasjes port in. ‘Dankzij deze drank hebben wij een bestaan opgebouwd, daar zal geen verandering in komen, het kan hooguit beter worden. Overigens heb ik bij Leo en Maaike naar meneer Faber geïnformeerd.
Hij weet maar al te goed wat het is om ontslagen te worden . Het is hem zelf overkomen, nadat het bedrijf waar hij werkte werd overgenomen. Niet zo lang daarna won hij een flink kapitaal in een loterij, dus van fout geld is geen sprake.
Hopelijk brengt deze wetenschap je op minder vijandige gedachten. Ik kan je niet dwingen, maar het zou fijn zijn als je wat vriendelijker tegen hem zou zijn. Ik zie nu al op tegen zijn volgende bezoek. Zolang Leo of Maaike in de buurt zijn is de taal geen probleem, maar jij kunt mij daarin ook een grote dienst bewijzen.’ 
Carlos geeft zich niet meteen gewonnen. Hij slaat het laatste slokje port achterover en zet met een ferme tik het glas optafel. ‘Mij was het liever geweest dat die man met zijn mooie idealen hier niet was verschenen, hij zorgt voor onrust. Als jullie het niet erg vinden ga ik nu naar huis, ik heb vanavond voetbaltraining.’ Even later scheurt hij in een stofwolk het terrein af.

Vasco drinkt ook zijn glas leeg, maar maakt geen aanstalten om op te staan. Hij ziet de vertwijfeling bij zijn bazin aan de overkant van de tafel. Ondanks het feit dat er wel eens verschil van mening is, is het voor het eerst dat ze aan het eind van de dag in onmin uit elkaar gaan. Jacintha vecht tegen opkomende tranen. ‘Kijk nou wat er gebeurt. Straks neemt hij nog ontslag. Misschien heeft Carlos gelijk en zorgt meneer Faber voor onrust. Ik wil dit niet. Ik bel vanavond met Maaike en zet een punt achter het hele onzalige plan.’  Vasco ziet het anders en denkt aan de toekomst. ‘Zou je dat wel doen, probeer eens helder naar de situatie te kijken. Het is Carlos die vanaf het eerste moment dwars ligt, goed beschouwd zorgt hij in zijn starheid voor onrust en houdt mogelijke nieuwe ontwikkelingen binnen de portproductie tegen. Zo ver heeft hij niet doorgedacht, hij ziet enkel het gevaar van overname. Ik zal morgen opnieuw met hem praten. Carlos kan dit niet tegenhouden, jij neemt hier de beslissingen, niet hij.’
‘Je bent niet de enige die dat zegt, maar ik weet niet of ik er goed aan doe om dat geld te accepteren, en dat is nog wel uit te leggen, maar Faber op het erf laten wonen, gaat misschien een stap te ver. Wat zullen de mensen in Tua daarvan zeggen. Ik zal je eerlijk zeggen, ik slaap er slecht van. Vannacht droomde ik dat Jaime voor mijn bed stond en ...’
Vasco onderbreekt haar: ‘Laat die ouwe wijven, met de Padre voorop, toch kletsen. Dat duurt twee weken en dan vinden ze weer iets anders om over te roddelen.’
‘Vasco, ik ben vanmorgen gaan biechten. De Padre denkt dat ik de verschijning van Jaime ook als toestemming kan opvatten en dat maakt het niet makkelijker.’
Als Vasco van zijn verbazing is bekomen schuift hij zijn lege glas richting de portfles. Jacintha schenkt hem nog een glaasje in. Die vrome kwezel van een Bardorino, sluwe vos, is een beter woord. Hij is geen fan van de oude pastoor en verdenkt hem van verder kijken dan zijn steekneus lang is. Die ziet kansen voor herstelwerkzaamheden aan zijn kathedraaltje. Hij houdt de gedachten wijselijk voor zichzelf. Het is van later zorg en daar zal die Hollander zich vast mee redden, want dat die hier voet aan wal gaat krijgen staat voor Vasco vast. Het wijngoed moet er beter van worden, niet de kerk. ‘Ik begrijp je trouw aan Jaime, maar ik denk dat hij tegen een financiële injectie geen bezwaar zou hebben.’ Hij buigt zich over tafel. ‘En nu ga ik iets zeggen wat ik als werknemer niet hoor te doen. Meneer Faber huisvesten achter de quinta, wil niet zeggen dat je met hem onder één dak woont, daarmee ben je Jaime niet ontrouw.’ 
En weer staan er tranen in Jacintha’s ogen. ‘Ik ben blij met je begrip, maar toch voelt het zo.’
‘Slaap er nog een nachtje over, ik praat morgen met Carlos.’

Het is goed dat Chris van dit alles geen weet heeft, want dan had hij de voorbarige, enthousiaste mail naar de familie in Veenwijk niet verstuurd. Nog dezelfde avond mailt Gert terug. Hoewel Chris nog nooit in zeven sloten tegelijk is gelopen, blijft zijn broer van mening dat hij te hard van stapel loopt. Chris haalt zijn schouders erover op en zet, voordat hij naar bed gaat, de eerste lijnen van de bouwschets op papier.

 
Omdat het trio op Quinta Rodrigues tijd nodig heeft om met elkaar in het reine te komen, wordt het geduld van Chris behoorlijk op de proef gesteld. Door Maaike is hij op de hoogte gebracht over wat er is voorgevallen tussen Jacintha en haar medewerkers. Chris zit er mee in zijn maag, in zijn naïviteit is hij te gemakkelijk aan de weerstand van Carlos voorbijgegaan. Het is nooit zijn bedoeling geweest dat er onenigheid zou ontstaan. Maaike weerhoudt hem ervan om nog eens te gaan praten.
Het lijkt haar verstandiger het initiatief bij hen te laten. Bij nader inzien heeft ze spijt dat ze haar eigen advies, om behoedzaam te werk te gaan, zelf niet heeft opgevolgd. Ondanks dat heeft ze alle vertrouwen in een goede afloop, zeker nadat ze Chris zijn ontwerp van het huisje heeft gezien. Met een dergelijk verblijf zou ze op haar terrein goede zaken kunnen doen.