Het is morgen nog maar 5 weken geleden dat mijn echtgenoot werd gecremeerd. Maar het leven ziet er totaal anders uit. Er zijn van die kleine dingen waar je nooit bij stil hebt gestaan. De lege plek waar normaal zijn toilettas altijd staat overvalt me en zorgt voor tranen in de vroege ochtend.
Ik gooi met het grootste gemak de aftandse pantoffels weg die toch al niet lekker meer zaten. Maar dat de nieuwe ongedragen retour gaan is iets waar ik bij aanschaf niet echt bij heb nagedacht. Ik ontdek dat de wasmand zich maar langzaam vult en als de was dan eindelijk aan het rekje hangt blijkt daar alleen mijn ondergoed te hangen. Daar denk je niet over na, maar de aanblik komt binnen als een mokerslag. Geen overhemden meer op de strijkplank.
Ze hangen allemaal met andere kleding schoon in de kast. Ik moet er nog een goede bestemming voor zoeken, maar dat heeft geen haast. Ik hoor jullie denken breng het naar de kringloop of het Leger des Heils, maar daar hangt het al zo vol. Ik geef het liever weg om te voorkomen dat het ergens in Afrika op een afvalberg komt te liggen. Het gekke is dat ik de elektrische fiets totaal niet mis. Nadat ik, op zijn verzoek, de fietstassen en het bejaardenspiegeltje heb verwijderd is onze boomlange kleinzoon er heel tevreden op weggefietst. Hopelijk heeft hij er nog jaren plezier van. En zo zijn er nog tal van dingen te noemen die vooral moeten wennen en het gemis uitvergroten.
Minder boodschappen doen, kleinere porties koken of juist meer en invriezen, hoewel het eten me best smaakt is alleen aan tafel zitten met je warme prakje niet echt gezellig. Als ik de eerste keer in mijn eentje rode kool eet, mis ik het ritueel van het zoeken naar de kruidnagels en de wedstrijd wie er de meeste op de bordrand heeft liggen.
Ik doe elke dag een klusje wat moet en langzaam vordert er het nodige dat geregeld moet worden. Het staat er allemaal nogal nuchter, maar dat ik 's avonds om 23.00 uur bekaf naar bed ga zegt wel iets over de emoties en de energie die het kost. Vooraf kijk ik naar de foto die in de kast staat en zeg; 'Vriend, het is me vandaag allemaal weer gelukt.'
Hoewel ik goed slaap ben ik er ook nog niet aan gewend dat de lege plek naast me in bed maar niet warm wil worden.
In verband met modereren kan het zijn dat het even duurt voor je reactie zichtbaar is.
donderdag, februari 13, 2025
En dan is alles anders
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Het zal je niet verbazen dat ik het allemaal herken. Ja leert je aanpassen, omdat het móet. Ik eet dan maar met de TV tegenover me, al zegt niemand daar iets tegen me, het is wél afleiding en reuring.
BeantwoordenVerwijderenMaar je bent heel goed bezig, wat kunnen mensen toch veel als het moet hé!!
Ja en dan staat hier nog lang niet alles, want er gebeuren ook grote zaken.
BeantwoordenVerwijderenNog maar zo vers in het rouwproces, het gemis van je maatje laat zo'n lege plek achter. Dat zit in alles en niets. Dapper dat je er over schrijft. Ik lees het en bedenk dat ergens onderweg het ook voor mij zo zal zijn. Toch kun je je er niet op voorbereiden. Daarom maar iedere dag nog even plukken.
BeantwoordenVerwijderenDie reactie was van mij, maar dat had je misschien al begrepen.
BeantwoordenVerwijderenHeel moeilijk lijkt het me, en ik moet er niet aan denken. Ik wens je heel veel sterkte om alles weer op de rit te krijgen.
BeantwoordenVerwijderenWat een goed idee om op te schrijven wat je voelt en ervaart, woorden geven aan de rouw is naast alle tranen zeker zo belangrijk , sterkte.
BeantwoordenVerwijderenJe leven is opeens heel anders, soms zo leeg.
BeantwoordenVerwijderenDe was, ik ken het op het laatst was je maar omdat het ander maar blijft liggen.
Ik voel met je mee, het is een lege plek die zich slecht laat vullen.
Eten bij de tv of pc, het geeft afleiding, maar geen liefde.
Heel veel sterkte Ferra. Hans
Ik probeer het me voor te stellen. Lukt niet
BeantwoordenVerwijderenLaat het ook maar rusten. Het is anders dan je denkt. Ik dacht ook dat ik me kon voorbereiden, maar deze weg zit vol valkuilen die opduiken op de gekste momenten.
VerwijderenHet is een heel moeilijk proces waar je doorheen gaat Ferrara, en ik leef intens met je mee. Zo moeilijk al die verdrietige confrontaties die je tegen komt zoals je hier ook omschrift. Niets meer samen beleven, opeens is er niets meer van dat alles. Denk ook dat juist dat het extra moeilijk maakt omdat uit het niets in een paar weken alles opeens er niet meer is. Dat is geestelijk bijna niet te bevatten. Neem een dik kussen en een lekkere warme kruik in je armen, het klinkt misschien een beetje gek, maar dat kan je een troostend gevoel geven. Je hebt nogal wat te verwerken. Vooral niets overhaast besluiten, maar volgens mij zit jij ook niet zo in elkaar. Je krijgt van mij een knuffel 🧡
BeantwoordenVerwijderenIn alle gemis zit de rouw over jou geliefde.
BeantwoordenVerwijderenHele dikke Hulkenknuffel
Erg moeilijk allemaal. Steeds weer de eerste keer zonder. Sterkte gewenst
BeantwoordenVerwijderenHet is allemaal nog vers en dat je erover kan schrijven is een stap in verwerken. Ik heb bewondering daarvoor, er spreekt zoveel liefde uit, sterkte.
BeantwoordenVerwijderenWat een mooi en verdrietig verhaal. Velen van ons hebben dit niet meegemaakt, maar we voelen en leven met je mee.
BeantwoordenVerwijderenDikke knuffel van mij. Het is toch wel fijn voor je dat je er zo open over kunt schrijven, de leegte die je voelt zal verschrikkelijk pijnlijk zijn, ik wens je heel veel sterkte toe. Liefs, Geesje
BeantwoordenVerwijderenDank je wel. Er is veel waarover ik niet schrijf en dat ook niet ga doen. Gelukkig kan ik dat mondeling in mijn naaste omgeving kwijt.
VerwijderenDat is fijn Ferrara, praten lucht op.
VerwijderenDan nog afgezien van alle administratieve rompslomp die je moet regelen. Ik vind je heel dapper ♥
BeantwoordenVerwijderenDat klopt, maar daar ben ik al een heel eind mee opgeschoten. Ook dankzij instanties die het zelf regelen. Daarbij ben ik (tijdelijk) lid geworden van Monuta's nabestaandendesk en ook die loodsen je door veel rompslomp heen. Het blijft zeker een harde leerschool, maar als zaken dan weer naar behoren geregeld zijn lucht het ook op.
VerwijderenBen ook een beetje laat hier want heb veel gemist uit blogwereld daar ik zelf (en nu nog) met iets te dealen hebt. Maar ik wil je ook heel veel sterkte wensen met het verlies van je wederhelft. En ik weet ook wat je voelt met het alleen zijn en alles wat erbij komt kijken. Heb het nog steeds want het gemis blijft. En al die rompslomp wat erom heen kwam dat heb ik ook zelf toen moeten oplossen en gedaan. Ben blij dat jij wel mensen om je heen heeft die je erin kunnen steunen en helpen. Geef je ook een knuffel hierbij.
BeantwoordenVerwijderenZucht. Ik moet je bekennen ik denk er zo vaak over na en hoop dat ik eerst ga. Het zijn echt de kleine dingen die een enorme impact hebben lees ik hier.
BeantwoordenVerwijderenJa dat klopt. Grote zaken regel je vaak wel, maar de kleine zaken overvallen je op momenten waar je je niet op kunt voorbereiden en dat is misschien maar goed ook. De eerste keer dat ik even naar de stad ging voor een boodschapje vond ik mezelf huilend naast de fiets omdat ik me realiseerde dat we daar nooit meer met zijn tweetjes zouden komen. Het overviel me totaal op dat moment.
Verwijderen