In de wachtkamer 2

Natuurlijk zit ik in die wachtkamer met gemengde gevoelens, maar wat daar zoal voorvalt leidt ook fijn af. Niet lang nadat de man met de kerstmuts is opgehaald trekt een ander, ouder echtpaar de aandacht. Terwijl de man de koffieautomaat passeert verkondigt hij op luide toon dat hij geen koffie mag omdat hij nuchter moet zijn voor het onderzoek. Op weg naar een hoge leestafel verderop in de wachtruimte herhaalt hij de boodschap nog drie keer. Daar aangekomen verdiept hij zich hardop lezend in de aanwezige krant.
Het kost hem moeite de berichten goed te lezen. 'Heb je je bril niet mee?' vraagt de echtgenote die tot dan heeft gezwegen. 'Tuurlijk niet', loeit de man. 'Die ligt in de auto, wat moet ik hier met een bril?' De ex-pleeg in mij heeft inmiddels de diagnose gesteld dat deze man niet meer 100 % over zijn brein beschikt en dat hij bloednerveus is voor het onderzoek. De verpleegkundige die hem ophaalt ontfermt zich warm over het druk pratende slachtoffer. In de wachtkamer keert de rust weer. Het wordt zo rustig dat ik letterlijk meekrijg hoe twee mannen van verschillende leeftijd al pratend uit een spreekkamer komen. De jongste vraagt aan de oudste of hij een beetje heeft begrepen wat er gezegd is. In gebrekkig Nederlands hoor ik het antwoord. 'Ja, ja, een bietje.' De jonge begeleider legt uit dat hij C. alles zal uitleggen en dat C. dan de dochter van de man zal bellen. Als dat maar goed gaat. Een boodschap uit de derde hand. Wie wel eens op een cursus heeft gezeten waarin je een verhaal moet doorvertellen weet dat er van het oorspronkelijke verhaal niet veel overblijft. Ondertussen ontvangt de secretaresse achter haar balie de ene na de andere cliënt.
Meestal gaat het om een doorverwijzing naar de goede wachtkamer, maar soms is er toch een boodschap van een andere orde en krijg je in de wachtkamer, met de oren gespitst, mee hoe een potje met faeces gevuld moet worden en waar het moet worden ingeleverd. Tja, je kunt niet alles achter gesloten deuren afhandelen.
Al die tijd zit naast mij een man die stoïcijns op zijn telefoon blijft kijken. Duidelijk ook iemand die de wachtruimte benut waarvoor ze is bedoeld ... wachten. En dan verschijnt zijn vrouw. Met een blijde lach op haar gezicht zegt ze. 'Helemaal schoon, we kunnen naar huis.' Hoe mooi is dat de dag voor Kerst. Wetend dat ons een andere boodschap wacht ben ik oprecht blij voor dit echtpaar.

Wordt vervolgd.