Chris Faber 05

Tegenvaller

Binnen drie weken heeft Chris zijn zaken geregeld en is hij neergestreken in Lissabon. Zijn koffer is gevuld met kleding voor wisselende weersomstandigheden. In het vroege voorjaar kun je in Portugal zowel op een terras zitten en wegspoelen van de regen.
In zijn handbagage zitten een kleine laptop, een nieuwe telefoon en een losse versie van TomTom.

Hoewel de Volkswagen Touareg die hij heeft gereserveerd is voorzien van een ingebouwd navigatiesysteem gaat hij daarvan geen gebruikmaken. Zijn dienstauto had het ook en het is hem slecht bevallen. Je moet altijd in de auto zitten om de route in te stellen. Nu heeft hij tijdens de vlucht naar Lissabon de weg naar het York House al ingepland met gevolg dat hij zonder problemen daar voor de deur eindigt.
Zijn bagage is in no-time uit de achterbak getild en als hij de autosleutels afgeeft hoeft hij zich de komende dagen geen zorgen te maken over een parkeerplek.

Chris is in zijn werkzame leven wel gewend geraakt aan ovenachtingen in een hotel, maar dit soort gedienstigheid is hem nooit overkomen.Terwijl hij achter de hotelmedewerker aan naar de incheckbalie loopt realiseert hij zich dat dit het gevolg is van een aantal segmenten hoger boeken. ‘Tja, Faber. Wen er maar aan dat je je deze luxe kunt permitteren. Je wilde nou eenmaal dicht bij het stadscentrum zitten om vooral ’s avonds niet te lang met het openbaar vervoer te hoeven reizen om naar je hotel terug te komen.’

Chris pakt de koffer uit en legt zijn kostbare spullen in het kluisje in de kledingkast.
Zijn kamer is, behalve het standaardbureau met notitieblok en pen, voorzien van een zithoekje met twee comfortabele stoelen. De minibar is goed gevuld. Op het bureau staat een waterkoker en alles wat er nodig is om thee en koffie te zetten.
Chris begint met het laatste. Daarna bestudeert hij de plattegrond die hij kreeg toen hij op het vliegveld de voucher voor de Lisboa Card inwisselde. De kaart biedt toegang tot het openbaar vervoer, diverse musea en andere attracties. Hij stopt de telefoon en zijn ID-kaart achter de rits van de binnenzak van zijn colbert. De handzame Lissabongids en het kosmostaalgidsje gaan in de zakken van zijn jack. Een kleine portemonnee met daarin de Lisboa Card en 100 euro in briefjes van 20 aan cash geld bergt hij op in de jaszak die eveneens voorzien is van een ritssluiting. Hij zal het hele bedrag niet nodig hebben, maar hij heeft geen idee van prijzen en als hij vanavond ergens wil eten moet hij wel kunnen afrekenen. Het tasje met zijn lichtgewicht fototoestel hangt hij aan zijn pols. Met een schuifknoop maakt hij het draagriempje op maat. Knappe jongen die het toestel van zijn pols weet te rukken. Chris Faber is klaar voor Lissabon de stad die hij de komende dagen gaat verkennen. Voor deze middag en avond heeft hij geen vastomlijnd plan.Op straat zijn, rondkijken en de sfeer opsnuiven.

Met tien minuten staat hij op het Praça do Comércio in het centrum van de stad. Achter de triomfboog ligt de drukke Augustastraat, een populair voetgangersgebied. Daar begint ook tramlijn 28. De toeristische trekpleister die je piepend en knarsend omhoog brengt naar de oude stadswijk Alfama met zijn smalle straten en stegen.
Aan de rand ligt het Miradouro de Santa Luzia. Volgens het gidsje een van de mooiste vergezichtspunten van de stad. Chris maakt het tot doel van zijn eerste dag. Behalve het prachtige uitzicht over de stad en de Taag zijn er ook blauwe tegeltableaus te zien waar Portugal beroemd om is. De rest van de middag dwaalt hij door de oude wijk.

De wandelschoenen van Janneke bewijzen hun diensten want het is hier klimmen en dalen. De hoge huizen staan zo dicht op elkaar dat de zon in deze tijd van het jaar nauwelijks de kans krijgt om door te dringen. Het mag dan schilderachtig heten, Chris die gewend is aan licht en ruimte, wordt er somber van.
Hij besluit terug te gaan naar de benedenstad om in de buurt van het hotel een restaurantje te zoeken. Bij het instappen van de tram ontstaat er voor en achter hem duw en trekwerk. Achter hem willen een paar jongens instappen en voor hem wil er juist een stel uit. Opgestuwd door de jonge lui achter hem lukt het in de tram te komen. Chris kan zich nog net vastgrijpen als de machinist zijn voertuig met een ruk in beweging zet. Op de eerste plaats die vrij is gaat hij zitten. Even later buigt een jonge man over zijn schouder die in zijn beste Engels waarschuwt.

‘U mag uw zakken wel even controleren, want er is daarnet een poging tot zakkenrollen gedaan. Duwen en trekken is een truc van straatbendes die hier opereren. De machinist heeft dat waarschijnlijk voorkomen door snel op te trekken.’

Chris heeft de nodige twijfels bij de man. Hij heeft hem tussen de groep buiten zien staan. Het lijkt hem niet verstandig onder zijn neus te laten zien waar hij zijn spullen heeft verstopt. Hij laat weten dat hij dat bij het eindstation zal doen. De Portugees druipt af en stapt met zijn kornuiten bij de volgende halte uit. Meteen controleert Chris zijn zakken, de ritssluiting staat open. Weg 100 euro en Lisboa Card. Vermoedelijk gerold door de vent die hem zogenaamd kwam waarschuwen. Zijn identiteitskaart zit nog achter de rits van zijn binnenzak. Het fototoestel was blijkbaar te moeilijk om los te peuteren. Met de pest in loopt Chris naar het hotel. Nog geen halve dag in Lissabon en nu al beroofd. Een aantal Veenwijkers zou zich rot lachen als ze het wisten.
Die Faber met zijn duurdoenerij krijgt zijn verdiende loon. Het is jammer van het geld en de kaart, maar dat uitgerekend hem, de nauwkeurigheid zelve, dit is overkomen zit hem het meeste dwars. Om de frustratie weg te spoelen bestelt hij in de binnentuin van het York House een glas bier. Tot nu toe heeft hij nooit last gehad van zijn alleenstaande status want er was altijd wel iemand in de buurt met een gewillig oor. Op de eerste avond van zijn Portugese avontuur komen de waarschuwende woorden van zijn schoonzus al bovendrijven.

‘Waarom die haast? Je gunt jezelf amper tijd om te wennen zonder werk te zijn.
Hier heb je de voetbalclub en je kantinediensten. Je hebt ons om langs te komen wanneer je maar wil. Wat moet je in je eentje in een land waarvan je de taal niet spreekt. Je hebt daar niemand om je ervaringen mee te delen. Half Veenwijk denkt dat je met drie weken terug bent.’

De laatste opmerking had ervoor gezorgd dat hij haar zorgen resoluut afwimpelde. ‘Maak je geen zorgen, ik red me wel.’

Peinzend kijkt hij naar zijn halflege bierglas. Zal hij met Brechtje bellen?

‘Hé, ben jij het Chris Faber? Dat is lang geleden.’

Aan zijn tafeltje staat een vrouw die hem vaag bekend voor komt.