Chris Faber 06

Verrassing

‘Quick, quick slow, dans je nog wel eens?’

Hij kijkt op naar de slanke verschijning in blauw broekpak en ziet een paar lachende bruine ogen.

Vera Bruins, de voor hem onbereikbare Vera Bruins staat naast hem.
Het enige meisje in Veenwijk waar hij serieus verliefd op was. De enkele keren dat hij fysiek contact met haar had is hij nooit vergeten. Hij leidde haar tijdens de partnerwissel in de dansles met besliste hand over de gladde dansvloer. De variaties in de Engelse wals konden hem niet lang genoeg duren. Volgens de dansleraar vormden ze gedurende die dans een harmonieus koppel. Maar na afloop van de dansles stapte Vera achterop de aftandse tweedehands Puch van haar vaste vriendje en liet zich door hem thuisbrengen. Wat ze in die slungelige zoon van de tandarts zag was hem een raadsel. Toen haar vader benoemd werd tot hoofd van een basisschool op Texel verdween ze uit hun leven. De tandartszoon had zich al snel getroost met een ander vriendinnetje.

‘Hallo, Chris. Je kijkt of je water ziet branden.’

Chris komt bij zijn positieven, hij schiet uit zijn stoel en steekt haar zijn hand toe.

‘Vera, wat een verrassing. Kom zitten. Drink iets van me.’
Ze bestelt een droge witte wijn. Chris neemt nog een biertje.

‘Vertel Chris, hoe is het met je. Wat doe je in Lissabon, vakantie, zaken?’

Chris vertelt dat hij die morgen is gearriveerd voor een zes weekse rondreis. En dat hij op de eerste dag al een vervelende ervaring rijker is.
‘Ik zat daar nog van bij te komen toen jij opdook.’
Vanuit zijn ooghoek ziet hij iemand op de drempel van de binnentuin verschijnen.

‘Zo Vera, zit je hier. Ik kan je nog geen dag alleen laten of je zit met een vreemde man aan de drank.’

Een lange man in een beige linnen kostuum, beginnend buikje, goudkleurige bril op zijn iets te grote neus komt naar hun tafeltje en kust Vera op haar grijze hoofd.

‘Jan, dit is niet zomaar een man. Laat me je voorstellen. Chris Faber oud klasgenoot van de lagere school in Veenwijk. En de koning van de Engelse Wals tijdens dansles.’

De laatste opmerking raakt hem. Blijkbaar heeft Vera die voor hem kostbare momenten leuk genoeg gevonden om ze te onthouden. Hij staat op om zich voor te stellen. ‘Chris Faber.’

‘Jan van Dam, 30 jaar geleden verstrikt geraakt in de netten van deze leukerd en niet de moeite genomen eruit los te komen. Nooit spijt van gehad.’
Jan trekt een stoel bij. ‘Hoe was je dag, Veertje? Beetje leuk gezelschap bij het partnerprogramma?’

‘Dat vertel ik je vanavond wel. Voor Chris is het niet aardig daar nu over uit te wijden. Het wordt kil zullen we binnen de kennismaking voortzetten en uitleggen wat ons naar Lissabon brengt.’

Ze zoeken een plek in een van de gezellige zitjes die het hotel rijk is.
Weggezakt in diepe leren fauteuils vertelt Vera hoe zij en Jan tijdens de studie kunstgeschiedenis voor een opdracht aan elkaar gekoppeld werden. ‘We moesten voor het onderdeel restauratie een onderzoek doen aan een houten Mariabeeld dat nagenoeg was opgevreten door houtworm. Om een lang verhaal kort te maken.
We zijn nooit meer uit elkaar gegaan.’

Jan vult aan. ‘Na de studie zijn we een restauratiebedrijf begonnen. Inmiddels zijn we gespecialiseerd in religieuze kunst en dito bouwwerken. We zijn in Lissabon voor een congres. Vera had vandaag geen zin in lange lezingen en deed mee aan het programma dat ze voor meereizende partners organiseren. Morgen is de laatste dag, voor een deel staat die in het teken van netwerken.’ Jan wendt zich even tot Vera.

‘Ik heb met Van Rensen afgesproken dat we aan dezelfde tafel zitten bij het slotdiner. Over eten, ik krijg trek. Zullen we hier met z’n drieen aan tafel gaan? Of heb jij andere plannen, Chris?’

Chris stemt toe, hij heeft geen zin om nog een restaurant te zoeken.
Als de ober de wijnkaart komt brengen wordt het voor Chris nog even lastig.
Jan wil de wijnkeus aan hem laten. Vera signaleert zijn ongemak en redt de situatie. ‘Jan, bestel een fles huiswijn, die smaakt prima.’

Tijdens het eten vertelt Chris over Veenwijk, zijn familie, zijn vrijwilligerswerk en tot slot over zijn carrière bij het bouwbedrijf en het ontslag dat hem rauw op het dak kwam vallen.

‘En toen dacht je om van de schrik te bekomen ga ik eerst maar eens vakantie houden. Daarna zie ik wel weer. Groot gelijk. Begrijp ik het goed dat je verstand hebt van de bouwwereld?’ Jan diept een visitekaartje uit zijn binnenzak en schuift het over tafel.

‘Bel me als je terug bent in Nederland. Misschien kunnen we iets voor elkaar betekenen.’

Door Jan zijn onderbreking komt Chris niet aan de rest van zijn verhaal toe.
‘Dat is aardig van je, maar eigenlijk heb ik heel andere plannen.’
Dan vertelt hij van het winnend staatslot en de euforie die hem overviel bij het zien van de foto’s van het Dourodal en de plannen die sindsdien niet meer uit zij hoofd zijn verdwenen.
‘Eerlijk gezegd heb ik geen verstand van wijn. Sterker nog ik ben een bierliefhebber. Vera heeft mij daarnet met die fles huiswijn gered. Ik heb geen idee wat ik had moeten kiezen. Misschien is het een onzinnig plan, maar de rondreis is enkel bedoeld om me te oriënteren. Mocht ik op het eind van de rit van het idee zijn genezen en met hangende pootjes in Veenwijk terugkomen heb ik mezelf niets te verwijten. Wie weet komen wij dan alsnog tot zaken.’

Jan kijkt hem verbijsterd aan. ‘Oriënteren kan geen kwaad. Zaken doen in Portugal is van een andere orde dan zaken doen in Nederland waar je omkomt in vergunningen en de bijbehorende paperwinkel, daar weet je ongetwijfeld alles van. Maar zonder connecties in Portugal gaan teveel dingen uit de losse pols als je er niet bovenop zit. Vera en ik hebben twee jaar gewerkt aan de restauratie van het Convento do Cristo in Tomar. Ik mag wel zeggen met succes. We woonden toen bij een stel Nederlanders die huisjes verhuren. Zij zouden je goed kunnen adviseren. Waarom gaan Vera en jij morgen niet samen Lissabon in. Zij kan je een en ander laten zien van de stad en ondertussen adviseren bij welke landgenoten jij je licht kunt opsteken. Er zijn er nogal wat die hier een redelijk succesvol bestaan hebben opgebouwd.’

Vera reageert enthousiast op het voorstel.

Chris betwijfelt of een hele dag in haar gezelschap wel goed is voor zijn gemoedstoestand, maar hij vindt geen aannemelijk excuus om te weigeren.

Ze spreken af om de volgende ochtend gezamenlijk te ontbijten.