Chris Faber 08

Op zoek naar rust

De rest van de dag brengen Vera en Chris door in de bovenstad.
Met de Elevador da Gloria, een tram op een schuin onderstel, bereiken ze de wijk Bairro Alto. In de straat waar ze de wandeling beginnen wijst Vera naar het instituut voor portwijn, waar je uit ongeveer 200 merken witte en rode port een keuze kunt maken.

‘Wie weet komt er hier ooit port uit jouw wijngaard te liggen.’

‘Voorlopig is er van port nog geen sprake. Eerst maar eens een wijngaard zien te vinden, Vera’

Ze dalen een eindje af en komen op het pleintje waar de Igreja de São Roque zich bevindt. Van buiten stelt de kerk weinig voor, maar Vera weet hoe het interieur eruit ziet. Ze slaat de waarschuwing van Jan in de wind en stelt voor binnen een kijkje te nemen. Chris heeft ooit met zijn vriendin de Sint Jan in Den Bosch bezocht. Vergeleken met de protestantse kerken in Nederland vond hij dat al een overdadig geheel, maar wat hij nu ziet gaat zijn verbeelding te boven. Vera vertelt dat de kerk is gewijd aan de Heilige Rochus die pestlijders kon genezen. De acht zijkapellen zijn van onder tot boven gedecoreerd met de duurste materialen die in de 16e eeuw voorradig waren. Een van de kapellen is gewijd aan Johannes de Doper en is het pronkstuk van de kerk. De opdrachtgever was koning João V en voor hem was alleen het kostbaarste materiaal goed genoeg. De kapel is gemaakt van edelmetalen en verguld brons. Er zijn marmeren engelen te zien, elementen van tropisch hardhout en er is gewerkt met, albast, ivoor, agaat en edelstenen. Overdonderd door alle pracht en praal is Chris in een kerkbank gaan zitten.

‘Dus Jan en jij hebben verstand van dit soort kunst en kerken. Sterker nog jullie durven al dat fraais te restaureren. Wat moet dat geweldig werk zijn. Nu weet ik helemaal zeker dat je met een vertegenwoordiger van een bouwbedrijf niet gelukkig was geworden.’

‘Portugal zit vol met dergelijk kerkinterieurs. Het ene is beter onderhouden dan het andere. Je gaat op je reis nog heel wat tegenkomen wat de moeite van het bezichtigen waard is, tenzij het je niet interesseert. Maar zoals jij nu zit te kijken kan ik me dat niet voorstellen. Ik denk, om met jouw woorden te spreken, dat de droge spons nog in menig emmer gaat vallen.’

Ze slenteren verder door de wijk. Vera wijst op straatjes waar de panden verscholen gaan achter gesloten deuren. ’s Avonds is het daar een en al levendigheid want achter die deuren gaan talloze restaurantjes schuil die in de avonduren druk bevolkt worden. Na een lunchpauze en nog wat omzwervingen, bereiken ze de Santa Justa-lift.
Terwijl ze op het platform van het uitzicht over de stad genieten vertelt Vera over het bijzondere bouwwerk dat ze weer naar de benedenstad zal brengen.
‘De lift doet al meer dan 100 jaar dienst en is ontworpen door een leerling van Eiffel, de man die Parijs zijn iconische toren bezorgde. Het gietijzeren bouwwerk heeft neogotische versieringen die aan kerkramen doen denken. De liftcabines alleen al zijn een ritje waard. Ze zijn aan de binnenkant bekleed met gelakt hout en glimmende spiegels.’

Vera kijkt op haar horloge.

‘Het spijt me, maar ons ritje Lissabon zit er wat mij betreft op. Ik moet terug om op tijd aan het slotdiner te zitten. Ga je mee naar beneden of blijf je hier?’ 

‘Ik ga mee terug. Samen uit, samen thuis’

Diep in zijn hart is hij blij dat hij naar het hotel kan gaan. Voor vandaag zijn de indrukken weer meer dan genoeg.
In de lounge van het York House nemen ze afscheid. Voor ze op het knopje van de lift drukt zegt Vera. ‘We zullen elkaar morgen niet meer zien want we gaan met een vroege lijnvlucht terug naar Amsterdam. Ik heb met plezier een dag met je opgetrokken en eerlijk gezegd hoop ik dat het hier niet bij blijft. Wat denk je, zouden we vrienden kunnen worden? Beloof me dat je ons laat weten hoe het je vergaat en schroom niet hulp te vragen als je denkt dat het nodig is. Ik wens je alle succes van de wereld.’

‘Ik moet jou bedanken voor je gezelschap en je lessen. Je hebt me laten zien dat ik op veel fronten nogal wat heb in te halen. Ik ga het druk krijgen de komende weken.’
Na een korte aarzeling drukt Chris een zoen op Vera’s wang. ‘Goeie reis naar huis en doe Jan mijn hartelijke groeten. Jullie horen van me.’

Zelf loopt hij door naar de binnentuin voor een biertje. Aan de hand van de foto’s die hij gemaakt heeft laat hij de dag de revue passeren. De wandeling met Vera heeft hem meer vermoeid dan hem lief is. Hij moest alle zeilen bijzetten om haar lawine aan tekst en uitleg bij te houden. Chris foetert op zichzelf. ‘Geef het maar toe. Je bent een doodgewone jongen van het dorp. Je mag dan een miljoen op de bank hebben, maar daar word je niet meteen een vlotte vent van. Je laat je op de eerste dag overvallen en bij de eerste beste protserige kerk val je uit je schoenen van verbazing. Je schoonzus krijgt gelijk, je had meer tijd moeten nemen om aan de nieuwe situatie te wennen. Heldhaftig met een vaag plan je vertrouwde omgeving verlaten om na twee dagen al uitgeteld in de touwen te hangen. Je bent geen knip voor de neus waard. Als je zo doorgaat ben je volgende week overspannen en wel terug in Veenwijk.’

Die avond besluit Chris de rust op te zoeken.
Hij meldt bij de receptie dat hij de volgende morgen om negen uur wil uitchecken en dan de beschikking over zijn auto wil hebben. Hij pakt zijn koffer in en daarna klapt hij de reisgids open. Chris kiest als eindbestemming Tomar. Het stadje is via de Auto-Estrada snel te bereiken, maar Chris laat TomTom een landelijke route berekenen.
Zo heeft hij onderweg de kans kleine plaatsen aan te doen. Als bezienswaardigheid noteert hij in elk geval het vestingstadje Óbidos. Van daar is het via Fatima of door het Parque de Candeeiros niet ver naar Tomar. Per mail licht hij zijn thuisfront in dat hij Lissabon gaat verlaten.

De volgende morgen overhandigt de receptionist hem bij het afrekenen een envelop.
Even later staat Chris met een flyer over de restauratiewerkzaamheden van het Convento de Cristo in Tomar in zijn handen. Er is een aantal visitekaartjes van de firma Van Dam bij ingevouwen. Op een begeleidend briefje leest hij. ‘Lieve Chris voor het geval je dat ene kaartje mocht verliezen hierbij een voorraadje. Het ga je goed. Hartelijke Groet, Vera en Jan.’

Chris kruipt achter het stuur van zijn huurauto. TomTom brengt hem zonder kleerscheuren buiten de stad. Opgelucht neemt hij de afslag van de snelweg naar de provinciale weg die naar rustiger oorden leidt. Het ommuurde vestingstadje Óbidos ligt op een heuvel en is in het landschap niet te missen. Een eeuwenoud kasteel domineert de omgeving.
Chris parkeert de Volkswagen op een enorm parkeerterrein waar in deze tijd van het jaar plaats genoeg is. Hij realiseert zich dat je hier in het hoogseizoen, wanneer de toeristen met busladingen worden aangevoerd, beter niet kunt zijn. Nu heeft hij de gelegenheid om op zijn gemak door de kleine met kasseien belegde straatjes te wandelen. De huizen zijn traditioneel wit geschilderd met een blauwe of gele onderrand. Alles waar een plantje in past is gevuld. ’s Zomers bloeit hier de bougainville uitbundig. De schilderachtige omgeving brengt hem in een beter humeur. Groter contrast met de stad die hij vanmorgen heeft verlaten is er bijna niet. De kerk, waarvan de deur uitnodigend openstaat, laat hij links liggen. In de flyer van Vera en Jan heeft hij gezien dat er in zijn volgende stopplaats op gebied van religieuze kunst meer dan genoeg te zien is. Voor hij Óbidos verlaat koopt hij in een souvenirwinkel een nieuwe portemonnee. De kitscherige opdruk van het kasteel neemt hij voor lief. Met een redelijk tevreden gevoel zet hij koers naar Tomar.