Chris Faber 07

Ontboezeming

De volgende ochtend gaat de zon schuil achter een grijs wolkendek. Vanuit zijn kamer ziet Chris dat de voetgangers op straat zich warm hebben gekleed. De aanblik maakt het gemakkelijk zijn kleding te kiezen: donkerblauwe broek en een kabeltrui in dezelfde kleur.
Ook Vera heeft zich gekleed voor een kille dag, ze draagt een zwart broekpak en een coltrui. Een halflange gele jas hangt over de rugleuning van haar stoel. Vera stelt voor langs de Taag naar het centrum van de stad te lopen. Chris is blij dat zij de leiding neemt. Vertrouwend op haar kennis heeft hij niet de moeite genomen zich voor te bereiden. 

Zij heeft gisteravond nog wel in de stadsgids gebladerd nadat Jan op het voorstel terugkwam. Bij nader inzien leek het hem een minder goed idee om Chris Lissabon te laten zien door haar ogen.

‘Aardige vent, maar weinig gewend. Met een zak geld, een vaag plan en niet overdreven veel voorbereiding uit Veenwijk vertrokken. Misschien durfde hij niet te weigeren en was hij liever in z’n eentje de straat opgegaan om Lissabon te verkennen. Als je goed naar hem hebt geluisterd moet je tot de conclusie komen dat hij in zijn leven weinig last had van expansiedrift. Altijd hard gewerkt en in zijn vrije tijd ziel en zaligheid in de plaatselijke clubs gestoken. Niks mis mee als je daar tevreden mee bent, maar uitdagend kun je het niet noemen. Hoe dan ook, wees een beetje voorzichtig met hem. Overdonder hem niet met veel kunst en cultuur. Licht hem vooral in over de adressen waar hij langs kan gaan de komende weken. Ik denk dat hij daarmee meer geholpen is.’

Wandelend langs de Taag vertelt Vera over Lissabon, de stad van de zeven heuvelen. Voor de voetgangers worden de hoogtes overbrugd met kabelbaantjes, trams en liften. Voor de Lisboetas een noodzakelijk vervoermiddel, voor de toerist een attractie. In de smalle straatjes is het klimmen en dalen en vind je menig trap op je pad. Ze wijst op de panden die bedekt zijn met azulejos. De tegels die hij op zijn reis door Portugal nog veel zal zien.

‘Als je in het Dourodal bent, bezichtig dan in elk geval het station van Pinhão.
Het gebouwtje zit vol met blauwe tegels waar je de hele geschiedenis van de wijnbouw krijgt voorgeschoteld. Eigenlijk zou je vanaf daar een treinreis moeten maken. Het Dourodal trekt in volle glorie aan je voorbij.’

Ze bekijken de triomfboog die is versierd met marmeren beelden waaronder die van Vasco da Gama, de zeevaarder die de Kaap rondde. Via de met marmer ingelegde Rua Augusta bereiken ze het Praça da Figueira. Een plein waar gezellige bedrijvigheid heerst en waar prima koffie wordt geschonken.

‘Wil je gewone koffie of een espresso? Een gewone koffie heet hier een Americano, een espresso heet bica. Een koffie die aan de pittige kant is.’

Chris kiest Americano. Vera neemt bica en plaatst de bestelling in het Portugees.
Ze gebruikt de koffiepauze om een paar adviezen op Chris los te laten. ‘Ik raad je aan dit soort kleine bestellingen snel onder de knie te krijgen evenals groeten en dank je wel zeggen. De Portugees zal het waarderen. Ga nooit op pad zonder taalgidsje, zodra je dat trekt helpen ze je zelfs de goede bladzijde te vinden.
Als je ’s avonds ergens wilt eten moet je er rekening mee houden dat de Portugezen laat eten. Veel restaurants openen pas na acht uur hun deuren. Als ik jou was zou ik niet te lang in en rond Lissabon blijven hangen. Reis door naar het Noorden blijf een paar dagen in de buurt van Tomar en Coimbra, die plaatsen hebben een paar bijzondere bezienswaardigheden. Daarna komt het Dourodal in zicht en kun je je hart ophalen aan het prachtige landschap. Als je je echt op zaken doen wilt oriënteren doe je er verstandig aan daar ergens onderdak te zoeken voor langere tijd.
Gisteravond heb ik een lijstje gemaakt met namen en adressen van Nederlanders waar je wat betreft je plannen te rade kunt gaan. Vertel ze gerust dat wij je geadviseerd hebben.’ Ze schuift een vel postpapier met het logo van het York House over tafel.

Chris schiet in de lach. ‘Je hebt het tempo er aardig in. Je bent duidelijk een dynamisch leven gewend. Ik ben hier amper 24 uur en kom tot de ontdekking dat mijn leven zich in een rustige omgeving heeft afgespeeld. De drukte, het lawaai, de veelheid aan bezienswaardigheden imponeren me behoorlijk.
Naast jou voel ik me een kurkdroge spons die in een emmer water is gevallen.’

Vera denkt aan de woorden van Jan.
‘Oké, pakken we Portugal weer op als we de wandeling voortzetten.
Ander onderwerp. Mag ik een persoonlijke vraag stellen?’

Chris knikt. ‘Ga je gang.’

‘Gisteravond heb je veel over jezelf verteld. Het viel me op dat je geen vrouw ter sprake bracht. Ben je nooit getrouwd?’

Om tijd te winnen neemt Chris een slok van zijn koffie. Hij besluit open kaart te spelen. ‘Ik heb een kortdurende relatie gehad met een ongehuwde moeder uit Den Bosch. Haar puberzoon wist de sfeer tussen ons zo te verzieken dat we een punt achter de relatie hebben gezet.

Nu we het toch over de liefde hebben zal ik maar opbiechten dat ik als puber tot over mijn oren verliefd op jou was. Je noemde me gisteren de koning van de Engelse wals. Je hebt geen idee hoe kostbaar die momenten voor mij waren. Jij had alleen oog voor Koos de Vries die jou naar huis mocht brengen op zijn aftandse Puch.  
Hij was je snel vergeten nadat je naar Texel was verhuisd. Ik was er te laf voor, maar ik had hem daar graag een keer voor op zijn arrogante smoel geslagen.’

‘Wat spijt me dat, Chris. Als ik het had geweten zou ik die opmerking niet gemaakt hebben. Denk je dat het iets tussen ons was geworden als ik in het dorp was blijven wonen?’

‘Kijkend naar het leven wat jij hebt, was Veenwijk voor jou al snel te klein geworden.
Ik ben daar blijven hangen en tot nu toe heb ik daar geen spijt van. Ik ben geen man van de wereld. Goed beschouwd passen wij totaal niet bij elkaar. Jij was destijds onbereikbaar en dat ben je nog steeds. Maar ik zou liegen als ik zeg dat ik het vervelend vind om hier nu met jou te zitten.’

Vera weet met de ontboezeming niet goed raad. ‘Wees voorzichtig met hem.’
Die waarschuwing krijgt opeens een andere lading.

Ze zitten een tijdje zwijgend achter hun lege kopjes. Dan vat Vera de koe bij de horens. ‘Ik wil het je niet moeilijk maken, we kunnen hier de wandeling afbreken en ieder ons gang gaan.’

‘Kom op, Vera. Ik mag dan geen man van de wereld zijn, maar ik ben ook niet meer die verlegen puber. Graaf de gids in jou maar weer op. Ik hang aan je lippen.'
Hij steekt zijn hand op naar de ober. ‘Moet jij opletten wat ik al geleerd heb.’
In zijn beste Portugees zegt Chris. ‘A conta por favor.’

Vera grijnst. ’Die slag is voor jou.’